Μαχητής ανεμόμυλων

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης στην πλατεία

2011-08-31T19:29:00.000+03:00

Τις ημέρες που άνθιζε το κίνημα των Αγανακτισμένων πολλοί αρθρογράφοι, με πρώτο τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη χρησιμοποίησαν στην επιχειρηματολογία απαξίωσής τους το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο «Φοβάμαι». Στο παρόν άρθρο αναλύεται γιατί η χρήση αυτού του ποιήματος για να μιλήσει κανείς για τους Αγανακτισμένους είναι τουλάχιστον μη-δόκιμη. Η ανάλυση μάς αφορά διότι σε λίγες ημέρες οι Αγανακτισμένοι θα επανέλθουν στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες.

Αυτοί τους οποίους φοβάται ο Μ. Αναγνωστάκης στο ποίημά του είναι εκείνοι που βγήκαν στην πλατεία εκ των υστέρων, μετά την επιτυχία των αντιχουντικών αγώνων, για να καρπωθούν μέρος αυτής, ενώ επί χρόνια ήταν φιλήσυχοι πολίτες. Μοιάζουν με εκείνους που όπως λέει ο Γ. Σεφέρης ήρθαν από την Αίγυπτο, την Αραπιά, την Παλαιστίνη, τη Συρία για να καπηλευτούν τον αγώνα κάποιων άλλων για την ανεξαρτησία («Τελευταίος Σταθμός»).

Η πλατεία του 2011 είναι διαφορετική από αυτήν του ποιήματος. Όσοι κατεβαίνουν τώρα στο δρόμο διαμορφώνουν τον αγώνα και θυσιάζουν την ατομική βολή τους χωρίς να γνωρίζουν την έκβαση. Το ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη θα είναι πάλι σχετικό με την πραγματικότητα της πλατείας του 2011 όταν το κίνημα των Αγανακτισμένων δικαιωθεί και τότε όπως πάντα κάποιοι θα γίνουν όψιμοι επαναστάτες. Ο Μ. Αναγνωστάκης δε φοβάται αυτούς που αγωνίστηκαν, αλλά αυτούς που θέλησαν να εκμεταλλευτούν τις επιτυχίες των αγώνων. Ο ίδιος ήταν στις πλατείες, συμμετείχε στον αγώνα και είχε χρέος να στηλιτεύσει τους όψιμους αγωνιστές και αριστερούς της ευκολίας της άποψης που γέμιζαν τα γήπεδα για να ακούσουν επαναστατικά τραγούδια και να εκτονωθούν, συμμετέχοντας στο επαναστατικό πανηγύρι του ‘80.

Ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, και άλλοι που χρησιμοποίησαν το ποίημα για να καταφερθούν κατά Αγανακτισμένων, τελικά με ποιους είναι; Μηπως υποστηρίζει αυτούς που άλλοτε αφόριζε ότι κάνουν επαναστατική γυμναστική; Διότι εάν «φοβάται» που σήμερα συμμετέχουν εκείνοι που τόσα χρόνια σιωπούσαν, μήπως συμμερίζεται τα αιτήματα εκείνων που τα προηγούμενα χρόνια φωνασκούσαν, των οργανωμένων συνδικαλιστών, των λεγόμενων συντεχνιών; Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο έχει κάποια λογική ο φόβος του και ταιριάζει με το πλαίσιο του ποιήματος. Αλλά ας το παραδεχτεί ότι υποστηρίζει τους Φωτόπουλους και τους Παναγόπουλους και φοβάται που άνθρωποι τέως απολιτίκ παίρνουν τα πρωτεία στη διαμαρτυρία για να γνωρίζουμε τη θέση του.

Εκτός κι αν ο κ. Μανδραβέλης είναι απλώς υπέρ της τάξης και της με κάθε όρο και προϋπόθεση διατήρησης του υπάρχοντος πολιτικού-οικονομικού-μιντιακού συμπλέγματος που κυβερνά τη χώρα και τη ρίχνει σιγά σιγά στον Καιάδα της, οπότε ο φόβος του αντικατοπτρίζει τον ειλικρινή φόβο των εκμεταλλευτών μη τυχόν ξυπνήσουν οι εκμεταλλευόμενοι. Επιτέλους, ας μας το πούν να το ξέρουμε καθαρά. Προτιμούν τη διαμεσολαβημένη διαμαρτυρία των εκλεγμένων συνδικαλιστών ή την αυθόρμητη, μη-βίαιη δράση του ακομμάτιστου πλήθους; Τόσα χρόνια κράυγαζαν εναντίον των πρώτων. Τώρα τους φταίνε και οι δεύτεροι. Μήπως αυτό που τελικά τους φταίει είναι η ίδια η έκφραση της διαμαρτυρίας από όπου κι αν προέρχεται;

Η παρακμή της δύσης

2011-07-23T21:46:00.000+03:00

Το Τόκυο χρωματίζεται γκρι, η μεσαία τάξη στη δύση συμπιέζεται. Η Ελλάδα γίνεται εργαστήριο λιτότητας δογματικού μονεταρισμού. Για την ανταπόκριση των αγορών, για τη διατήρηση του κέρδους. Οι αντιδραστήρες της Φουκουσίμα (κοντεύουμε να την ξεχάσουμε, σα να μην υπήρξε) δε νεκρώνονται δια της τσιμεντοποίησης την επομένη του ατυχήματος παρότι δηλητηριάζουν θάλασσες και υπόγεια ύδατα και τον αέρα που αναπνέουν εκατομμύρια άνθρωποι, σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες του κόσμου. Οι νέοι κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα θα λαμβάνουν μισθό 592 ευρώ μικτά, στο όνομα της διαγενεακής δικαιοσύνης, που επιτάσσει να ζουν σε ίδιες συνθήκες με εκείνες των προ-παππούδων τους στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η κρίση δεν είναι καπιταλιστική, δεν είναι συστημική. Είναι κρίση της Δύσης, λόγω της απόλυτης επιτυχίας του καπιταλισμού. Γιατί τι άλλο εκτός από επιτυχία είναι η παραδοχή ότι κάθε σχέση μεταξύ ζώντων και μη ζώντων, κρατών και μη-κρατικών δρώντων πρέπει να μεσολαβείται και να ορίζεται από τον παράγοντα κέρδος; Υψηλότερα πρότυπα ασφαλείας στη Φουκουσίμα θα ήταν ασύμφορα για τη βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας. Θα έριχναν την τιμή της μετοχής της TEPCO και θα αύξαναν την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας. Η λύση; Να εξωτερικεύσουμε το κόστος, το οποίο θα επωμιστεί η υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων για τα επόμενα 10.000 χρόνια στην Ιαπωνία και αλλού. Και ένα "πακέτο σωτηρίας"(!) για την TEPCO, φυσικά, η οποία δεν είχε προνοήσει να ασφαλιστεί για το ενδεχόμενο τέτοιου ατυχήματος (κάτι που θα αύξανε τα ασφάλιστρά της και τελικά την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας), οπότε δεν μπορεί να αποζημιώσει ούτε τους κατοίκους εντός της ζώνης των 30χλμ ακτίνας γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο.

Η Δύση σε παρακμή, αλλά γιατί; Την παρέσυρε η αλαζονεία της επιτυχίας; Τα λαμπρά κατ’ επίφασιν επιτεύγματα ενός φρενήρους πλουτισμού; Όλοι μαζί τα φάγαμε; Τρώγοντας ξεροκόμματα άνοιγε η όρεξή μας για περισσότερη ατομιστική ευμάρεια, κι ας πεινούσαν κάποιοι δίπλα μας, κάποιοι με διαφορετικό χρώμα στο πρόσωπό τους, κοντινό στο γκρι του Τόκυο, της πρώην μητρόπολης του καπιταλισμού και του Λος Άντζελες όπου κάθε μήνα περίπου 6000 οικογένειες έχαναν το σπίτι τους λόγω χρεών στις τράπεζες, εντός του 2008. Δεν πειράζει, λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα αριστερά του Τόκυο στο χάρτη χτίζονται νέες μητροπόλεις. Με εξίσου φρενήρεις ρυθμούς. Το νέο παράδειγμα χτίζεται προτού γκρεμιστεί συθέμελα το παλιό. 30 εκατομμύρια Βραζιλιάνοι εντάχθηκαν στην ακμάζουσα μεσαία τάξη την πενταετία 2003-2008. Οι Κινέζοι ομόλογοί τους αρκούν για να υπερκαλύψουν την χαμένη γενιά στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η ιστορία πράγματι τελείωσε με την πτώση της ΕΣΣΔ. Μόνο που το τέλος της το βλέπουμε σε speed motion σήμερα, 20 χρόνια αργότερα. Είναι απτό, βιώνεται σχεδόν σωματικά, στην καμπούρα, το θολό βλέμμα που κοιτάει προς τα κάτω (κλισέ I know), την αποστροφή ότι θα γυρίσει ο τροχός, θα ξανάρθουν καλύτερες ημέρες, απλώς δεν ξέρουμε το πώς. Ή το ξέρουμε, αλλά το έχουμε ξεχάσει ή υποκρινόμαστε ότι το ξεχάσαμε. Οι καλύτερες ημέρες της Δύσης από εδώ και μπρος δε θα μπορούν να βασιστούν στην εκμετάλλευση του υπόλοιπου κόσμου. Εντούτοις, επειδή όντως υπήρξαν καλές ημέρες για μια ολόκληρη γενιά, δεν μπορεί ο δυτικός άνθρωπος, εάν διαθέτει ψήγματα συλλογικής μνήμης να αποδεχτεί το δυστοπικό μέλλον που του σερβίρουν, να καταστεί νέο-Κινέζος στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας για να αποκτήσει «κομμάτι της πίτας». Δε θα αρκεστούμε σε ένα ξεροκόμματο. Ούτε ψωμί ούτε παντεσπάνι, θα αποκριθούμε στους Λουδοβίκους και τις Αντουανέτες του 21ου αιώνα. Μονάχα πριόνι που θα κλαδέψει τα προνόμιά τους και θα χτίσει την εποχή της αλληλεγγύης και της κοινοτικής οικονομίας. Αλλιώς, ας φορέσουμε μόνοι τις αλυσίδες μας, για να γενηθεί ο δυτικός δουλοπάροικος του 21ου αιώνα. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Ήταν εύκολο

2011-06-18T01:08:00.000+03:00

Τελικά ήταν τόσο απλό. Να βγουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι στο δρόμο, να γεμίσουν ασφυκτικά την πλατεία, να εκδηλώσουν έτσι απλά την οργή τους. Ήταν τόσο εύκολο για να 'ναι αληθινό υποστήριξε ο Ριζοσπάστης, από κάπου θα πρέπει να εκπορεύεται. Ας προσπαθήσουμε να το καθοδηγήσουμε είναι η στάση άλλων τμημάτων της αριστεράς. Το γιατί τώρα και πώς τα κατάφεραν κάποιοι άνθρωποι να συγκεντρώσουν και να κρατήσουν στην πλατεία τέτοια πλήθη δε φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Βασικές αρχές της πολιτικής επικοινωνίας: ένα σύνθημα, καθαρό και απλό, άμεση δημοκρατία, παρ'τε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ. Αίσθηση ασφάλειας. Ο πολίτης, ο για χρόνια ιδιωτεύων δε θα σε εμπιστευτεί εάν δεν μπορείς να διασφαλίσεις την ακεραιότητά του, ή τουλάχιστον εάν δεν πειστεί ότι θα κάνεις ότι είναι δυνατόν για να το καταφέρεις. Ότι δε θα κινδυνέψει, με δική σου ευθύνη, να φάει γκλομπ στο κεφάλι, ότι θα μπορεί να φέρει και τα παιδιά του. Η επανάκτηση του δημόσιου χώρου απαιτεί αίσθηση ασφάλειας και κάποιες βεβαιότητες για το ποιος είναι δίπλα σου, και ότι μπορείς να τον εμπιστευτείς.

Η άρτια οργάνωση. Από την ομάδα γιατρών μέχρι τους διαδρόμους στο χώρο όταν γίνεται συνέλευση για να μην εμποδίζονται οι περαστικοί, η πλατεία δίνει την αίσθηση ότι δεν εκβιάζει, δε θέλει συμπαραστάτες κι αλληλέγγυους με το ζόρι, αυτούς που δεν έχουν άλλη επιλογή, αλλά ενεργούς και συνειδητοποιημένους συμμέτοχους. Η κατάληψη του χώρου δεν περιορίζει τις άλλες πιθανές χρήσεις του αλλά πολλαπλασιάζει τις δυνητικές εναλλακτικές χρήσεις. Είναι ανοιχτή για αυτόν που θέλει, αλλά δεν εμφανίζεται ως υποχρεωτικός μονόδρομος σε εκείνον που είναι αποστασιοποιημένος ή διατηρεί τις επιφυλάξεις του.

Η αποτελεσματικότητα: υπάρχουν εντάσεις στιγμές στιγμές μεταξύ των άνω και των κάτω. Έμαθα από φίλο μου για ένα περιστατικό όπου κάποιοι από του κάτω έβρισαν χυδαία κάποιον από τους πάνω που κρατούσε ελληνική σημαία. Και είχε και το παιδί του στον ώμο. Οι συμμετέχοντες στην ομάδα περιφρούρησης επενέβησαν άμεσα.

Κάποιους τους ξενίζει που η πλατεία είναι μη-κομματική. Μα μόνο έτσι θα μπορούσε να έχει γίνει αυτό που είναι. Χώρος συνεύρεσης ατόμων που ξεπερνούν σιγά σιγά την ιδιώτευση, αλλά δεν εμπιστεύονται τα κόμματα, αντιλαμβανόμενοι, μάλλον σωστά, ότι τα κόμματα και της αριστεράς αποσκοπούν πρώτα πρώτα στη δική τους αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή και δευτερευόντως στην υλοποίηση δράσεων για την επίτευξή κάποιου μακροπρόθεσμου στόχου. Κι ακόμη και ο στόχος και οι τακτικές κινήσεις τους περνούν μέσα από το πρίσμα της αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής τους.

Επαρχίας το εγκώμιον

2011-04-25T13:36:00.000+03:00

Το χωριό μου δε γνωρίζει από αλληλεγγύη και καλοσύνη.
Έχει γίνει άγριο θηρίο το χωριό μου,
πλασμένο από τσιμέντο και ραγιάδες
ασφυκτικές δομές κάστας
ο αέρας που αναπνέουν δεν μπαίνει μέσα
στο περίκλειστο οικόπεδο
στις περίκλειστες συνειδήσεις

Άνοιξαν μόνο για να φουλάρουν το αυτοκίνητο στη Βουλγαρία
να βιάσουν το κοριτσόπουλο στο κωλάδικο
να επιδείξουν το Καγιέν και
την ξανθή ανταύγεια
τα πλούτη που κρύβονται κάτω απ' τους βόθρους
και τα μίση που πνίγονται κάτω από στοίβες
υποκρισία, κουτσομπολιό, εξαπάτηση
μικρές ατιμώρητες ατιμίες.

Πλατόνοφ ο Έλληνας

2011-02-19T21:16:00.001+02:00

Υπάρχουν παραμύθια που σας ενοχλούσαν να σας τα διηγούνται όταν ήσασταν παιδιά; Ένα από αυτά για μένα ήταν το Μολυβένιο Στρατιωτάκι. Με ξένιζε η κατάληξη, το ότι δε διατηρούσε τη κλασική δομή, το 'ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα'. Ο Πλατόνοφ, του Γ.Λάνθιμου είναι ένα τέτοιο παραμύθι, το οποίο, εάν δε μαγευτείς από τη φωνή του αφηγητή, σε κάνει να νιώθεις σαν το παιδί που ακούει ότι το στρατιωτάκι έλιωσε στο τζάκι.

Κούκλες, μαριονέτες ή ρομποτάκια ή μήπως πιόνια σ' ένα επιτραπέζιο παιχνίδι (που παραπέμπει στο Dogville) που επιχειρούν να κάνουν μη-προβλεπόμενες κινήσεις, εντός της προκαθορισμένης πορείας. Ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, με δείκτες που κινούνται στους ρυθμούς του βαλς, αλλά καμιά φορά παρεκτρέπονται κι εφορμούν ο ένας στον άλλο σαν σε ρινγκ. Βία, που εκδηλώνεται ή παραμένει εντός των σωμάτων των ηρώων. Σαν ένα φουσκωμένο μπαλόνι, μια χειρονομία έγνοιας ή μια έκφραση μίσους. Με τον φιλόσοφο ανθρωπάκο, ανικανοποίητο κι ανίκανο να έρθει σε ρήξεις που θα του στοιχίσουν τη σιγουριά μιας ρουτίνας που μισεί, ενός περίγυρου που περιφρονεί, εκ του ασφαλούς.

Ο Πλατόνοφ ζει στη σημερινή Ελλάδα. Πιθανόν να πατάει το κουμπί και να ανοίγουν οι πόρτες του λεωφορείου, ίσως και να ανεβαίνει τα σκαλιά. Μπορεί να μπαίνει στο ασανσέρ για να φτάσει στο διαμέρισμά του, στη σιγουριά που τον πνίγει. Και να καταλήγει στο τέλος της μέρας να λέει στο νεώτερό του φοιτητή 'σε δέκα χρόνια θα δούμε εάν θα σου έχει απομείνει το 1% της φλόγας για δικαιοσύνη, που τώρα καίει μέσα σου'.

Κι εντωμεταξύ οι ήρωες περιφρονούν τους δανειστές τους: 'Μα γι' αυτό μου δανείζεις, για να μην σου τα επιστρέψω ποτέ'. 'Γιατί μου ζητάς τα χρήματά σου πίσω; Τι τα χρειάζεσαι; Σε λίγο καιρό πεθαίνεις. - Τα θέλω, γιατί είναι δικά μου.'

Εάν θέλετε να ακούσετε μια ιστορία, όπως θα τη διηγιόσασταν εσείς, να μην πάτε. Εάν θέλετε να ακούσετε την αφήγηση του άλλου, να καταλάβετε (ίσως) τα λόγια και τους τρόπους του, να επικοινωνήσετε ως αποδέκτης κι όχι ως παντογνώστης, αυτή η παράσταση θα σας ανταμείψει.

Ακόμη κι αν δε συνειδητοποιήσετε τι έχετε λάβει από το πρώτο λεπτό μετά το πέρας της. Ακόμη κι αν το μόνο κέρδος σας είναι να καταλήξετε να σιγοτραγουδάτε το 'How deep is your love', κάπου στη γωνία Αγ.Κωνσταντίνου και Μενάνδρου, στο μέσον μιας κοινωνικής κρίσης που τους καλύτερους από εμάς μας βρίσκει να υποδυόμαστε το ρόλο του Πλατόνοφ-ανικανοποίητου κι ανίκανου ψευτοεπαναστάτη- και τους χειρότερους εκείνον του τοκογλύφου. Και το μόνο όνειρο που μας έχει απομείνει να είναι αυτό της Σοφία Γκεγκόροβνα, να φύγουμε, να πάμε κάπου, να δουλέψουμε σκληρά, να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Πολιτική ανυπακοή ή τυραννία της πλειοψηφίας;

2011-02-10T14:28:00.001+02:00

Τα παρακάτω προέκυψαν ως απάντηση στην ανάρτηση της Cynical με τίτλο 'Μαθητεία στην ανυπακοή'(http://e-cynical.blogspot.com/2011/02/blog-post_02.html), όπου η(;) blogger εξισώνει την παραβίαση του νόμου για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους με τα κινήματα δεν πληρώνω στα διόδια, ορίζοντάς και τα δύο ως εξάσκηση στην πολιτική ανυπακοή. Οι θέσεις που διατυπώθηκαν στην ανάρτηση και στα σχόλια με επηρέασαν τόσο, που αντί για το αρχικό σχόλιο, προέκυψαν αρκετά ζητήματα που θέλησα να θέσω λίγο πιο ολοκληρωμένα.

Κατ' αρχάς θεωρώ ότι η μη-εφαρμογή του νόμου για την απαγόρευση του καπνίσματος συνιστά άλλη μία έκφανση του φαινομένου της τυραννίας της πλειοψηφίας στην Ελλάδα, η οποία συνήθως στρέφεται εναντίον του πιο αδύναμου. Σε αντιστοιχία με τα αυτοκόλλητα των Street panthers "είμαι γάιδαρος παρκάρω όπου γουστάρω" έχει πλέον προκύψει και το "Είμαι Έλληνας καπνίζω όπου γουστάρω".

Αυτό δεν είναι πολιτική ανυπακοή για το λόγο ότι δεν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αντιποίνων. Η πολιτική ανυπακοή σημαίνει ότι αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη των πράξεών του και το ρίσκο από την παραβίαση ενός νόμου ή απόφασης του κράτους. Στην περίπτωση του νόμου για το κάπνισμα, το ρίσκο (και η λογική) είναι αντίστοιχα με την "ανυπακοή" της μη έκδοσης απόδειξης στις εμπορικές συναλλαγές ή του φακελακίου που ζητείται από γιατρούς. Επίσης, η μη εφαρμογή του νόμου για το κάπνισμα δεν είναι πολιτική ανυπακοή, διότι δεν υπάρχει νομιμοποιητική βάση. Δεν καταλύεται κάποια ελευθερία ούτε παραβιάζεται κάποιο δικαίωμα (ούτε στα πιο προχωρημένα σύμφωνα και διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ορίζεται η δυνατότητα να καπνίζει κανείς σε μπαρ ως αναπαλλοτρίωτο ανθρώπινο δικαίωμα. Τώρα, εάν στην ελληνική σοσιαλιστική οικονομία του μέλλοντος οραματιζόμαστε να το κατορθώσουμε κι αυτό, μπράβο μας!). Με την απαγόρευση δεν περιορίζεται η δυνατότητα κάποιου να καπνίζει (τουλάχιστον στον ελληνικό νόμο, δεν ξέρω για την Ισπανία). Όποιος θέλει μπορεί να καπνίζει σε εξωτερικούς χώρους (όλοι ξέρουμε ποιοι είναι εξωτερικοί και ποιοι όχι, τα υπόλοιπα είναι για τους ευφάνταστους μαγαζάτορες που προσπαθούν να σκαρφιστούν νέους τρόπους να περικλείσουν το δημόσιο χώρο με αυθαίρετες κατασκευές και τραπεζοκαθίσματα).

Εν τέλει, πάντως, αυτό που κατορθώνει ο νόμος για το κάπνισμα είναι να στρέψει τους πολίτες τον έναν εναντίον του άλλου σε μια περίοδο που απαιτείται αλληλεγγύη για να αρθούν τα μέτρα λιτότητας. Την ευθύνη την έχουν οι καπνιστές και οι μαγαζάτορες (και η πλημμελής εφαρμογή από το κράτος) που δε σέβονται τους συμπολίτες τους που δεν καπνίζουν. Νταηλίκι. Του Έλληνα ο τράχηλος κι άλλα τέτοια τριτοκοσμικά. Αλλά ο τράχηλός μας σηκώνει τόσα οικονομικής φύσης μέτρα, προφανώς γιατί ιδιωτεύουμε και ως ιδιώτες ενδιαφερόμαστε για τον ιδιωτικό (ή αυτό που νοούμε ως ιδιωτικό) μας χώρο, και τις ιδιωτικές μας συνήθειες, του καπνίσματος συμπεριλαμβανομένου.

Από την άλλη, θεωρώ ότι το κίνημα απέναντι στα διόδια είναι κάτι διαφορετικό. Το ρίσκο από τη μη υπακοή είναι υψηλότερο(όπως και το δεν πληρώνω στα ΜΜΜ), υπάρχει νομιμοποιητική βάση (οι δρόμοι δεν έχουν φτιαχτεί και το δημόσιο αγαθό-συγκοινωνίες έχει απαξιωθεί και δεν προσφέρει υπηρεσίες), ενώ υπάρχει, έστω δυνητικά (αφού δεν αρθρώνεται καθαρά από τα κινήματα αυτά), κάποιο πρόταγμα δικαιότερης κοινωνίας.

Έλλειμμα εμπιστοσύνης

2010-12-12T16:27:00.005+02:00

Πριν δυο μήνες αναστατωθήκαμε από το άρθρο του Vanity Fair (http://www.vanityfair.com/business/features/2010/10/greeks-bearing-bonds-201010) για την ελληνική κρίση. Άλλοι είπαμε ότι απεικονίζει την πραγματικότητα, άλλοι ότι απεικονίζει ένα τμήμα αυτής και μάλιστα στρεβλό (http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=03/10/2010&id=209002). Εκείνο που αξίζει να κρατήσουμε από το άρθρο είναι η κατάληξη του προοιμίου: 'Greeks are sure of one thing: they can’t trust their fellow Greeks.'.

Η διαπίστωση αυτή εξηγεί εν μέρει και τη μερική έως καθόλου εφαρμογή του νόμου για την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Έκαστος επιχειρηματίας μπαρ, καφέ, εστιατορίου αμφιβάλει κατά πόσον ο επιχειρηματίας του διπλανού καταστήματος θα τηρήσει το νόμο. Φοβάται ότι θα προσελκύσει αθέμιτα τους καπνιστές πελάτες του. Έτσι αναπτύσσεται ένα σπειροειδές dumping παρανομίας. Μια ακόμη περίπτωση έλλειψης άτυπων νορμών και κανόνων συμπεριφοράς εντός μιας επαγγελματικής ομάδας, θα έλεγε κανείς.

Εντούτοις, δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Δεν εκλείπουν οι νόρμες, δεν είναι μη-κανονική η συμπεριφορά των καταστηματαρχών. Είναι κανονική στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε συνάψει, με βάση το οποίο το παράνομο, το παράτυπο, το πλάγιο, το έμμεσο αντιπροσωπεύουν το κανονικό και η ευθύτητα, η ανάληψη της ευθύνης και η εφαρμογή των νόμων το μη-κανονικό. Η έλλειψη εμπιστοσύνης την οποία τονίζει ο συντάκτης του άρθρου του Vanity Fair έχει αναχθεί σε κανονικότητα στην Ελλάδα, ορίζει σε μεγάλο βαθμό τις εμπράγματες σχέσεις μας.

Πώς σπάει ο φαύλος κύκλος (τι κοινότοπη έκφραση); Με αστυνόμευση και άνωθεν επιβολή; Με κινητοποίηση της 'κοινωνίας των πολιτών'; Με καλύτερη παιδεία; Μάλλον με ένα συνδυασμό όλων αυτών. Και κυρίως με την έμπρακτη και κατηγορηματική καταδίκη των πρακτικών της παρανομίας. Και των πραττόντων. Η οικοδόμηση κράτους δικαίου περνάει απαραίτητα μέσα από τη φυλάκιση όσων παρανόμησαν και παρανομούν, των περισσότερων, όχι μόνο των αδύναμων, αλλά και εκείνων που ανήκουν στην ελίτ. Δεν είναι θέμα αντεκδίκησης, αλλά αυτοσυντήρησης μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Εν κατακλείδι, ένα είναι σίγουρο, θα σπάσει ο φαύλος κύκλος, αλλιώς θα σπάσουν οι δεσμοί που συγκρατούν έστω χαλαρά συγκροτημένη την ελληνική κοινωνία. Στις πρότερες συνθήκες επίπλαστης ευμάρειας η αντίδραση στις μη-κανονικότητες που είχαν γίνει κανονικότητες (φοροδιαφυγή, παράνομο παρκάρισμα, φακελάκι, χρηματισμός, παράνομες προσλήψεις) ήταν: "Ελα, μωρέ, ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος; Όλοι τα ίδια κάνουν." Σήμερα, σε συνθήκες πραγματικής σπάνης και οργής όλων εναντίον όλων, το φακελάκι θα δίνεται πιο δύσκολα (αφού δε θα υπάρχουν νοσοκομεία πια!) και ο παράνομος πλουτισμός δε θα δικαιολογείται έτσι εύκολα. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο, να αρχίσουμε να σεβόμαστε και το δικαίωμα όσων ψυχαγωγούνται σε κλειστούς χώρους να αναπνέουν χωρίς τη βοήθεια αντιασφυξιογόνου μάσκας. Ένα είναι το βέβαιο, θα απαιτείται για καιρό ακόμη η χρήση αντιασφυξιογόνου μάσκας στις διαδηλώσεις.

Αφορμές, αλήθειες, (α)βεβαιότητες, ερμηνείες

2010-12-12T15:26:00.007+02:00

Αφορμές για να αναστήσω το blog δόθηκαν στη διάρκεια αυτού του χρόνου πολλές.

Των καιρών μας: Η κρίση χρέους της Ελλάδας και οι κρίσεις της Ευρώπης, η ήττες του Ομπάμα, η παλινόρθωση των τραπεζών. Το 'τα φάγαμε όλοι μαζί' του Πάγκαλου και η πολυδιάσπαση της αριστεράς στην Ελλάδα.

Προσωπικές: η μετάβαση από τις σπουδές στην αγορά εργασίας, από τη δουλειά σε ΜΚΟ στις επιχειρήσεις, από τις βεβαιότητες στη σύγχυση. Ή μάλλον, το τελευταίο ήταν το ισχυρότερο εμπόδιο στην ανάσταση του blog. Να μιλήσεις, αλλά για να πεις τι ακριβώς;

Όχι, δεν έχει διαλυθεί η σύγχυση, απλώς τη διαχειρίζομαι καλύτερα και πιστεύω ότι συνδιαλεγόμενη και μέσα στη blogoκοινότητα ίσως βάλω ένα ακόμη κομματάκι στο παζλ που αποτελεί η ερμηνεία της πραγματικότητας στο μυαλό μου.

Ερμηνεία, γιατί αυτό χρειαζόμαστε πριν τη δράση. Αλλά να μην ξεχνιόμαστε, η δράση είναι εν τέλει που μετράει.

Υ.Γ.: Σκέφτηκα να φτιάξω νέο ιστολόγιο και να αφήσω το Μαχητή να κοιμηθεί στη λήθη, καθώς απεικονίζει τις σκέψεις μου σε μια άλλη εποχή, προέκυψε από διαφορετικές εμπειρίες και ανάγκες να εκφραστώ. Νέες σκέψεις έχουν γεννηθεί, κάποιες παλιές έχουν καταβαραθρωθεί. Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη των ιδεών στο χρόνο ίσως εν τέλει να έχει τη δική της αξία. Οπότε, ο Μαχητής παραμένει εν ζωή.

Καλή χρονιά

2009-01-06T18:42:00.003+02:00

Εδώ και δυο μήνες είμαι κάπου στην Ελλάδα. Επαρχία, πόλεις, νησιά, πρωτεύουσα και πάλι πίσω. Περπάτησα στην Ερμού (της Αθήνας και άλλων πόλεων) στις μέρες των υποτιθέμενων ταραχών, μίλησα με αναρχικούς, σοσιαλ-φιλελεύθερους, δεξιούς. Κολλημένους και ανοιχτόμυαλους. Ξενύχτησα και ήπια πολύ, υποκρινόμενη ότι περνάω μια δεύτερη φοιτητική ζωή. Ανέβηκα σε σαπιοκάραβο και σε καράβι 5ετίας. Σε καρβουνιάρη και σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Στο μετρό και τον ΗΣΑΠ. Ακόμη και σε ποδήλατο, μη γελάτε! Μόνο σε πορεία δεν πήγα, γιατί γέρασα, έχει κατέβει πολύ ο μέσος όρος ηλικίας και δεν πιάνει τους εικοσιπεντάρηδες. Πήγα στο θέατρο, αλλά δεν είδα DVD. Παρακολούθησα δελτία ειδήσεων και ελληνική τηλεόραση μέχρι αηδίας. Πέρασα ατέλειωτες ώρες στο δωμάτιό μου, διαβάζοντας (Robert Reich, Supercapitalism, Jeremy Rifkin, το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το περιοδικό Blackout - http://www.blackout.gr) Αυτή είναι η κατάληξη ενός μονοετούς μάστερ στην Αγγλία. Διαβάζεις ό,τι δεν πρόλαβες εν μέσω προθεσμιών και 'επαγγελματικών'προτεραιοτήτων.
Ήρθα για να ξεκουραστώ, προσωρινά, ίσως και να ξαναφύγω. Η φυγή, μια λύση; Η γενιά των 700 ευρώ, η δικιά μου, αλλά όχι μόνο και όχι ακριβώς. Μιλάμε για διαγενεακή δικαιοσύνη και ξεχνάμε να αναφέρουμε το αυτονόητο. Δεν καλοπέρασαν όλοι οι baby boomers. Οι εργάτες και υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, οι πραγματικοί παραγωγοί πλούτου της χώρας (εκτός απ' τους αγρότες των επιδοτήσεων και των BMW), δεν είναι καλοζωισμένοι με μισθούς 1500 ευρώ, δε θα πάρουν υψηλές συντάξεις, θα νοσηλευτούν στο ΙΚΑ και θα πεθάνουν νέοι. Όσοι δουλεύουν και παραμένουν στην Ελλάδα, θα πεθάνουν νέοι, ίσως... Η φυγή. Πάλι; Η διαφυγή, η διέξοδος. Ή μήπως να μείνεις για να το νικήσεις το τέρας;

Δε μ' αρέσουν τα διλήμματα ούτε και τα δελτία ειδήσεων. Ούτε καν οι λεγόμενες σοβαρές εφημερίδες και οι δεξαμενές σκέψης που ξεχνούν να αναφέρουν τις λέξεις φορολογία του κεφαλαίου και φορολογικοί παράδεισοι όταν μιλούν για την καπιταλιστική κρίση. Ούτε ο καπνός στα μπαρ, ούτε και η επίπλαστη και με δανεικά πληρωμένη ευζωία.

Ζην και ευ ζην, καλή μας χρονιά! Με κρατικές και παρα- (ή αντί-) κρατικές δολοφονίες, μεγάλα spread και λιτότητα, χαμηλότοκα δάνεια για τις "μικρομεσαίες επιχειρήσεις" και υψηλότοκο δανεισμό του δημοσίου, απορυθμισμένες αγορές κεφαλαίου και εμπορευμάτων, λειψούς λαούς και λειψές δημοκρατίες.

Πάνω απ' όλα, να περνάμε καλά... Εμείς και οι Ισραηλινοί.

Υ.Γ.: Ξέρει κανείς πώς βάζουμε άνω τελεία στο κείμενο; Έστω στο word; Βαρέθηκα να ψάχνω αν ταιριάζει περισσότερο το κόμμα ή η τελεία.

Επιστροφή στην πλατεία ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (3/09/1843 - 24/10/2008)

2008-10-22T01:45:00.007+03:00

Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις προβλέψεις του Συντάγματος αναφορικά με την ποινική δίωξη υπουργών και τη σύσταση εξεταστικής ή προανακριτικής επιτροπής από τη Βουλή, θα ήθελα να θυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες του blog και στους όχι και τόσο αγαπητούς Έλληνες βουλευτές και βουλευτίνες την πρόβλεψη του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος:

Άρθρο 120 (Ακροτελεύτια διάταξη
1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.
2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Ό,τι κι αν προφασιστεί η ΝΔ, το Σύνταγμα, άρθρο 86, παράγραφοι 1-5, προβλέπει τα εξής:
α) Μόνο η Βουλή είναι υπεύθυνη να ερευνήσει φερόμενα ποινικά αδικήματα υπουργών ή υφυπουργών νυν και τέως
β) Όταν στα πλαίσια εισαγγελικής έρευνας προκύψουν στοιχεία τέλεσης ποινικού αδικήματος από νυν ή πρώην μέλη της κυβέρνησης, ο διεξάγων την έρευνα (και μόνο αυτός) είναι υποχρεωμένος να αποστείλει το φάκελο στη Βουλή.
γ) Η βουλή με βάση τα στοιχεία της έρευνας καλείται να αποφασίσει αν θα συστήσει κοινοβουλευτική επιτροπή (τη λεγόμενη Προανακριτική), η οποία είναι αρμόδια να εξετάσει τις ποινικές ευθύνες υπουργών και υφυπουργών και να προτείνει την άσκηση ή μη δίωξης
δ) Το αν θα ασκηθεί τελικά δίωξη αποφασίζεται από την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών κι αν τελικά αποφασιστεί, η υπόθεση περνά πάλι στα χέρια της δικαιοσύνης με τη σύσταση Ειδικού Δικαστηρίου.

Δύο εισαγγελείς παραιτήθηκαν επειδή ανακάλυψαν στοιχεία για ποινικά αδικήματα μελών της παρούσας κυβέρνησης και παρεμποδίστηκαν να επιτελέσουν το καθήκον τους, το οποίο ήταν να στείλουν αυτοί και κανένας άλλος το φάκελο με τα στοιχεία στη Βουλή. Αυτή τη στιγμή, ο φάκελος είναι στα χέρια του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Σανιδά, μια κατάσταση η οποία επιβεβαιώνει με τον χειρότερο τρόπο την κατάργηση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης. Στη Βουλή, την Παρασκευή, η διαστρεβλωμένη δημοκρατία στη χώρα μας πιθανόν να αποφασίσει αρνητικά στο ερώτημα της σύστασης της Κοινοβουλευτικής επιτροπής για την προκαταρκτική εξέταση, αθωώνοντας χωρίς εξέταση τους φερόμενους ως εμπλεκόμενους στην υπόθεση Βατοπεδίου υπουργούς και υφυπουργούς. Κι όλα αυτά στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας*, αλλά και της εξοργιστικής βουλευτικής / υπουργικής ασυλίας...

Ας μην ξεχνούν οι αγαπητοί βουλευτές αυτής της χώρας, όλων των κομμάτων, την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος. Η πλατεία Συντάγματος είναι απέναντι από τη Βουλή. Μια διαδήλωση 20.000 ατόμων θα ακουστεί εντός του κτιρίου, ακόμη κι αν είναι βουβή, ακόμη κι αν οι βουλευτές και βουλευτίνες φορέσουν ωτοασπίδες... Πριν 165 χρόνια, η Πλατεία του Συντάγματος έλαβε το όνομά της. Καιρός να δικαιολογήσει ότι αξίζει αυτό το όνομα.

*Σε μια πρόσφατη συζήτηση για το θέμα της κομματικής πειθαρχίας έκανα την εξής πρόταση: αντί για βουλευτές κάθε νομός να φτιάξει έναν αριθμό βόλων με τα χρώματα των κομμάτων. Για μία εβδομάδα μετά τις εκλογές να περνούν οι αρχηγοί κομμάτων από όλους τους νομούς (ευκαιρία να μάθουν και λίγη γεωγραφία και να γνωρίσουν τη χώρα) και να τους παραδίδονται οι αντίστοιχοι βόλοι, πράσινοι, κόκκινοι, μπλε, με τους οποίους θα ψηφίζουν οι αρχηγοί των κομμάτων, χωρίς ψηφοσυλλέκτες (τι γελοία λέξη)! Έτσι θα γλιτώσουμε και τη βουλευτική αποζημίωση - εκτός κι αν διεξάγουμε κανέναν ανοιχτό διαγωνισμό για τον σχεδιασμό των βόλων και κερδίσει η δημιουργική ομάδα του BBC...

Υ.Γ.: Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποτελεί κατ' αρχήν στρέβλωση της έννοιας της δημοκρατίας, της οποίας θεμέλιο είναι η λήψη αποφάσεων από το δήμο και η εκτέλεσή τους από κληρωτά, ανακλητά εκτελεστικά όργανα που λογοδοτούν επιμελώς για τις πράξεις και παραλείψεις τους.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, από την άλλη, βασίζεται στην ψευδαίσθηση της αντιπροσώπευσης. Όπως πολύ γλαφυρά γράφει ο Κορνήλιος Καστοριάδης (αλλά δε θυμάμαι σε ποιο βιβλίο) κάθε τέσσερα χρόνια αναθέτουμε σε κάποιους ανθρώπους να επιληφθούν για ζητήματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους και περίπλοκα όπως η φορολογία, η παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της, οι κανόνες χρήσης γής (βλ.χωροταξικό Σουφλιά!), οι μετακινήσεις των κατοίκων των νησιών (επιδοτήσεις), οι γεωργικές επιδοτήσεις, οι μισθοί των αγροφυλάκων! Θα 'πρεπε να είναι παντογνώστες, που δεν είναι...
Σε πιο ώριμες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες διεξάγεται διάλογος για τις εν γένει στρεβλώσεις του αντιπροσωπευτικού μοντέλου δημοκρατίας. Σε κάποιες εγκαθιδρύονται αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί λήψης αποφάσεων. Σε άλλες δημιουργούνται θεσμοί για να ελέγχουν την πανίσχυρη εκτελεστική εξουσία, όπως οι ανεξάρτητες αρχές. Στη χώρα μας οι στρεβλώσεις μεγενθύνονται αντί να περιορίζονται. Η παρούσα κυβέρνηση κατάργησε το αυτοδιοίκητο της δικαιοσύνης, κατάργησε την ανεξαρτησία των Ανεξάρτητων Αρχών. Αλλά και η τοπική αυτοδιοίκηση που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς και εφαρμογής αμεσοδημοκρατικών μοντέλων, ακολουθεί το ίδιο μοτίβο, το μοτίβο της ολιγαρχίας, της φεουδαρχίας. Νομίζω ότι 555 (1453-2008 - μμ μάλλον είναι περισσότερα...) χρόνια φεουδαρχίας είναι αρκετά. Καιρός να περάσουμε στην εποχή του Κράτους Δικαίου (κι ας απέχει ακόμη ο καιρός της Άμεσης Δημοκρατίας)...

Blogging: άλλοθι για το πράττειν;

2008-08-14T22:27:00.005+03:00

Ξεκίνησα αυτό το blog για να εκθέσω κάποιες απόψεις, ιδέες, προβληματισμούς και να επικοινωνήσω. Αντιλήφθηκα την ευκολία του μέσου ως κάτι απελευθερωτικό από τις δεσμεύσεις των Μέσων Ενημέρωσης. Πίστεψα στο cyberactivism και στο cyber-writing. Ένα κείμενο που διάβασα σήμερα στο Indymedia Θεσσαλονίκης με προβλημάτισε. Η ευκολία του μέσου είναι ένα καλό άλλοθι για την αδράνεια στην πραγματική ζωή. Γράφεις κάτι και σου δίνεις την ψευδαίσθηση ότι έκανες την καλή σου πράξη και για σήμερα...Το κείμενο που ακολουθεί είναι αντιγραφή από το Indymedia Θεσσαλονίκης. Όπου imc, βλέπε independent media centre. Κάθε ομοιότητα με την κατάσταση στα ελληνικά blogs είναι συμπτωματική (αλλά μπορεί και όχι, ίσως είναι και θέμα κοινωνικής ψυχολογίας), καθώς η ανάλυση γράφτηκε πριν 3 χρόνια, όταν τα blogs στην Ελλάδα διένυαν τη νηπιακή τους φάση.

"η αναπαράσταση"
Στον εικονικό χώρο του διαδικτύου η υλική υπόσταση των υποκειμένων αντικαθίσταται από την άυλη αποτύπωση ψηφιακών απρόσωπων «ηρώων». Δε βλέπεις τις εκφράσεις του προσώπου του εκάστοτε συγγραφέα, τη στάση του σώματός του, δεν οσφραίνεσαι την χαρά, τον ενθουσιασμό, την λύπη, τον θυμό ή την οργή και βεβαία δεν μπορείς να τον/την αγγίξεις. Γνωστά πράγματα, εξάλλου πάνω κάτω σε όλα τα υπαρκτά μέσα-media συναντιούνται παρόμοια συμπτώματα. Βέβαια, αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία με την δεξιά στήλη του imc είναι ότι, παρ' όλες τις παραπάνω αδυναμίες, παρέχει μια αίσθηση συμμετοχής. Μιας συμμετοχής επιθυμητής από τη συντακτική ομάδα στο βαθμό που ενδυναμώνει και προωθεί τη συνάντηση στον πραγματικό χωροχρόνο, όπως περιγράψαμε διεξοδικά παραπάνω. Ωστόσο η συμμετοχή αυτή, λόγω των δομικών προβλημάτων της χρήσης του διαδικτύου ενδέχεται να αποκτήσει αρκετές φορές αντίθετα έως και εχθρικά χαρακτηριστικά.

Πολλές ήταν δυστυχώς οι φορές που οι επισκέπτες του imc, αντί να συμμετέχουν στο χτίσιμο μιας ανταγωνιστικής κοινότητας, επιδίδονταν στον εκχυδαϊσμό της συγκεκριμένης δυνατότητας. Αντί η δεξιά στήλη να εξελίσσεται στο επιδιωκόμενο από τη συντακτική ομάδα χώρο «δημόσιας αναμέτρησης», μετατρεπόταν σε ηλεκτρονικό καφενείο. Αντί να προωθείται η γόνιμη αντιπαράθεση πολιτικών απόψεων, αναπτύσσονται διάλογοι με ορούς νίκης και ήττας, «λάσπης» και κουτσομπολιού. Επομένως η συμμετοχή των επισκεπτών στη δεξιά στήλη αντί να εξελίσσει, να ριζοσπαστικοποιεί την προσωπικότητα των επισκεπτών και να ωθεί στη συνάντηση στον πραγματικό χώρο, καλλιεργούσε το φθόνο, την εκδίκηση και βεβαία αποθάρρυνε ειδικά τους μη μυημένους αναγνώστες να επισκέπτονται την ιστοσελίδα. Υπήρχαν στιγμές που οι επαναλαμβανόμενες παραπάνω συμπεριφορές ήταν σαν να δημιουργούσαν ένα νέο, ευτελές, αναλώσιμο είδος εικονικού ανθρώπου, έναν «cyberεπαναστάτη» που αυτάρεσκα αυνανίζεται χωρίς κανένα κόστος και καμία πολιτική ευθύνη μπροστά από το πισί του με virtual λογομαχίες. Η δεξιά στήλη μετατρέπεται τότε σε ψηφιακή κακέκτυπη αναπαράσταση των χείριστων συνελεύσεων του χώρου.

Όπου τελικά η πληροφόρηση ενδέχεται να μετασχηματιστεί σε φάρσα, σε προσημείωση, και η δεξιά στήλη σε ένα πολτό έκτακτων γεγονότων, άχρηστων λεπτομερειακών πληροφοριών (οι οποίες πολλές φορές είναι και ανακριβείς), cyber-ψυχοαποικιών και ψηφιακών ψυχιατρείων. Το αφηρημένο, χωρίς σώμα κοινό των επισκεπτών αντιμετωπίζει την επαφή με το imc ως μεταμεσονύκτια ντόπα. Ο επισκέπτης περιμένει να δει στην καλύτερη περίπτωση την συγκλονιστική είδηση ή τη φλεγόμενη εικόνα, και στη χειρότερη μια λασπολογική, κουτσομπολίστικη κουβέντα για να παραμείνει στην ιστοσελίδα. Στη μεν περίπτωση της συγκλονιστικής είδησης πρόκειται για τη μοιραία δόση θανάτου και ανακούφισης λίγο πριν πέσει για ύπνο, στη δε λασπολογία μιλάμε για την αναπαράσταση των τηλεοπτικών δελτίων στη μεταμοντέρνα τους επαναστατική εκδοχή με πρωταγωνιστές «cyberαναρχικούς» απρόσωπους μονομάχους. Σταδιακά λοιπόν, το γεγονός και το εύπεπτο θέαμα αντικαθιστά τα αναλυτικά κείμενα και την αντιπαράθεση πολιτικών απόψεων. Οι ψηφιακοί κώδικες αποκτούν τότε μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα. Η καθημερινή αθλιότητα μεταφέρεται σε ηλεκτρονική ψυχοαναπαράσταση και το imc μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο άσυλο.

Όλα τα παραπάνω βεβαία δεν αντανακλούν το σύνολο των επισκεπτών του imc, ούτε υπόκεινται σε καμιά λογική αυτομαστιγώματος, είναι εξάλλου συμπτώματα που συναντιούνται ευρέως σε δικτυακά forum. Ωστόσο, ένα ερώτημα είναι γιατί το παραπάνω φαινόμενο συναντιέται με τέτοια ένταση σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στα ελλαδικά imc και σπανίζει στο σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας των imc.

http://thessaloniki.indymedia.org/index.php?page=4

Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά

2008-06-07T19:26:00.001+03:00

Τι σημαίνουν άραγε αυτοί οι δύο όροι στην ελληνική πολιτική ζωή; Υπάρχει ουσιαστική αντιπαράθεση ιδεών και πολιτικής πράξης ανάμεσά τους; Πώς διαμορφώθηκαν την τελευταία δεκαετία και ποιος o ρόλος τους στη διαμόρφωση του δημόσιου λόγου; Αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσω να απαντήσω στην παρούσα ανάρτηση.

Ο όρος Κεντροαριστερά απέκτησε νόημα στην Ελληνική πολιτική ζωή μετά το 1996. Ως αντίβαρο του Εκσυγχρονισμού, στην ουσία αποτέλεσε μια προσπάθεια των ιδεολογικών στυλοβατών των κυβερνήσεων Σημίτη να χρυσώσουν το χάπι της αντιπαράθεσης με τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό και της απώλειας της κοινωνιοκεντρικής αναφοράς του ΠΑΣΟΚ. Μια κατά βάση νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση βαφτίστηκε ως Κεντροαριστερά, με τις ευλογίες ενός κομματιού της ανανεωτικής αριστεράς, το οποίο προσδοκούσε στη συνεργασία και, γιατί όχι, σε έναν κοινωνικά δίκαιο εκσυγχρονισμό της χώρας. Ίσως οι αρχικές προσδοκίες να ήταν πολύ διαφορετικές, ωστόσο το αποτέλεσμα της οκταετίας Σημίτη ήταν η σχεδόν ολοκληρωτική ιδεολογική και πολιτική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και ο όρος Σοσιαλδημοκρατία δεν απηχεί παρά τον Τρίτο Δρόμο του Μπλαιρ και δεν έχει καμία σχέση με την κλασική Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, η οποία δεσμεύτηκε και υλοποίησε πολιτικές πλήρους απασχόλησης και πραγματικού κοινωνικού κράτους., δηλαδή πολιτικές που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην Ελλάδα, πόσο μάλλον στην οκταετία Σημίτη.

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στο Χρηματιστήριο, όχι στο γνωστό "σκάνδαλο", για το οποίο κανείς δεν μπήκε φυλακή, αλλά σε κάτι ουσιαστικότερο. Θεωρώ ότι η άνοδος του Χρηματιστηρίου και η άνθηση του τραπεζικού τομέα είναι αυτή που σηματοδότησε και καταδεικνύει τη στροφή του ΠΑΣΟΚ όχι απλώς προς τη Σοσιαλδημοκρατία (πόσο μάλλον προς την αν-ούσια Κεντροαριστερά), αλλά προς έναν καθαρά Τριτοδρομικό (νεο)φιλελευθερισμό. Η χρηματοπιστωτική σφαίρα αγοραπωλησιών κεφαλαίων, συγχωνεύσεων, επενδυτικών κεφαλαίων κτλ αποτελεί το πιο επιθετικό και λιγότερο παραγωγικό κομμάτι του καπιταλισμού. Από τους κόλπους της ευρωπαϊκής αλλά και διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας (Γαλλία - Φιλανδία - Καναδάς) έχουν προταθεί μέτρα για τον έλεγχο των χρηματοπιστωτικών ροών, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι επιπτώσεις της κερδοσκοπίας. Για παράδειγμα ο φόρος Tobin ή οι έλεγχοι στις βραχυπρόθεσμες και καθαρά κερδοσκοπικές ροές κεφαλαίων. Ανέκαθεν η κλασική σοσιαλδημοκρατία έθετε ως σημείο αφετηρίας της σκέψης και της πολιτικής της το διαχωρισμό παραγωγικό vs χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Στην Ελλάδα, από την πλήρη άρνηση ιδιωτικής πρωτοβουλίας και του διαχωρισμού που δεχόταν η κλασική σοσιαλδημοκρατία (παπανδρεϊκή περίοδος), περάσαμε στην οκταετία Σημίτη στον εναγκαλισμό του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Γίναμε μάρτυρες μιας φιλελευθεροποίησης του νομικού πλαισίου λειτουργίας του τραπεζικού και χρηματιστηριακού τομέα και μιας αμφίπλευρης παρότρυνσης αφενός προς τις επιχειρήσεις να εισαχθούν στο χρηματιστήριο για την άντληση κεφαλαίων αφετέρου προς τους πολίτες να "επενδύσουν" στο χρηματιστήριο και να υπερδανειστούν από τις τράπεζες. Έτσι ο τραπεζικός τομέας διογκώθηκε και έκτοτε εμφανίζει υπερκέρδη.

Ας μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι οι κυβερνώντες την περίοδο αυτή σε διαπλοκή με τις τράπεζες δημιούργησαν μια αγορά επιδεκτική τραπεζικών επενδύσεων. Πολύ πιο μακροπρόθεσμες και ουσιαστικές διεργασίες έλαβαν χώρα, ως αποτέλεσμα και των πιέσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού και της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι παγκόσμιες ροές κεφαλαίων είναι μια πραγματικότητα, στην οποία δεν αντιστάθηκε ούτε η ΕΕ σαν σύνολο, οπότε θα ήταν ουτοπικό να περιμένουμε από μια ελληνική κυβέρνηση να αντισταθεί, δεδομένης της γενικότερης υστέρησης της χώρας. Η διεθνοποίηση της παραγωγής και του καταμερισμού εργασίας σήμαινε επίσης για τους κυβερνώντες ή 'αξιωματικώς' αντι-κυβερνώντες (νεοφιλελεύθερους με συγκάλυψη κεντροαριστερών και κεντροδεξιών συμβόλων) πολιτικούς ότι η χώρα δε θα μπορούσε να είναι ανταγωνιστική στην προσέλκυση παραγωγικών κεφαλαίων για την εκβιομηχάνιση. Η απάντηση που έδωσαν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1992 στο Μάαστριχτ ήταν ότι έπρεπε να συμμορφωθούν με τις ανάγκες και τις προτιμήσεις των αγορών για να προσελκύσουν κεφάλαια για την ανάπτυξη. Τα κεφάλαια απαιτούν την ύπαρξη πιθανών κερδοφόρων τομέων για να επενδύσουν. Οπότε οι ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων, με σύνθημα την αύξηση του ανταγωνισμού που θα σήμαινε μείωση των τιμών (χαχαχα!), ήταν το πρώτο βήμα. Επίσης απαιτούν χαμηλό κόστος εργασίας για να έχουν περιθώρια κέρδους, οπότε η ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας ήταν το δεύτερο βήμα.

Στα καθ' ημάς είναι σαφές από τα προηγούμενα ότι η διόγκωση των τραπεζικών εργασιών την περίοδο Σημίτη ήρθε να συμπληρώσει την ελαχιστοποίηση του (έστω ήδη κατ' ουσίαν ελάχιστου ελληνικού) κοινωνικού κράτους. Για παράδειγμα, στο στεγαστικό τομέα, η σταδιακή μείωση των επιτοκίων των σταγαστικών δανείων ήρθε να καλύψει την έλλειψη πρόνοιας για την εργατική στέγη, αλλά έδωσε και το έναυσμα για την τρομακτική αύξηση των τιμών των ακινήτων κυρίως σε Πρωτεύουσα και Θεσσαλονίκη. Υποχώρηση όχι του κράτους στο σύνολό του, όπως διατείνονται πολλοί, αλλά του κοινωνικού κράτους σε πλήρη συστοιχία με την επέκταση του ιδιωτικού τομέα, κυρίως στους τομείς των υπηρεσιών, όπως η υγεία (ίδρυση ιδιωτικών κέντρων και απαξίωση της δημόσιας, δωρεάν υγείας), η παιδεία (ΙΕΚ, κέντρα ελευθέρων σπουδών κτλ κτλ), η ενέργεια, οι επικοινωνίες και τηλεπικοινωνίες. Οι ίδιες διεργασίες λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μόνη αλλά ουσιαστική διαφορά των ελληνικών παραδειγμάτων είναι η έλλειψη ενός θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των ιδιωτικών επιχειρήσεων στους τομείς αυτούς και η σχεδόν ολοκληρωτική εγκατάλειψη των κρατικών δαπανών και επενδύσεων, με επιμέρους διαφορές ανά περίπτωση. Για παράδειγμα στον τομέα της υγείας ο τρόπος με τον οποίο οι ιδιώτες κατέκτησαν την αγορά ήταν πασιφανώς αποτέλεσμα της έλλειψης ενδιαφέροντος για το δημόσιο νοσοκομείο, το ΙΚΑ, της απαξίωσης και καταφανούς καταστρατήγησης του δικαιώματος στην υγεία. Το δικαίωμα έγινε προϊόν, το οποίο θα μπορείς πλέον να αγοράσεις μερικοαπασχολούμενε Έλληνα με το νέο χειρουργο-δάνειο, ακτινοθεραπο-δάνειο κτλ κτλ.

Ας πάμε τώρα και στον όρο Κεντροδεξιά. Κι εδώ βλέπουμε μια προσπάθεια συγκάλυψης των νεοφιλελεύθερων στοιχείων της Νεοδημοκρατικής σκέψης και πράξης. Όπως έγραψε ο Νίκος Νούτσιας στην Καθημερινή 22/2/2004, μετά τη συντριβή του 1993, η ΝΔ προσπάθησε να αποβάλει τα νεοφιλελεύθερα στοιχεία, κάτι που πραγματοποίησε επιφανειακά με την διαγραφή του Στέφανου Μάνου και Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Στόχος ήταν να έρθει πάλι σε επαφή με τα λαϊκά στοιχεία, τα οποία ανέκαθεν στήριζαν την Λαϊκή Δεξιά, κυρίως τους μικροαστούς. Χαρακτηριστική ήταν η αντιπολιτευτική τακτική της ΝΔ από τη στιγμή που αντικαταστάθηκε ο Κώστας Μητσοτάκης και κυρίως από τη στιγμή που την αρχηγία του κόμματος ανέλαβε ο Κώστας Καραμανλής: η οικοδόμηση λαϊκού προφίλ, η έμφαση στην καθημερινότητα του πολίτη, για την οποία ο αυστηρός και άκαμπτος καθηγητής Σημίτης δεν έδειχνε ενδιαφέρον, σε αντίθεση με το "λαϊκο" Κώστα Καραμανλή (του εθνάρχη ο ανηψιός, βεβαίως, βεβαίως). Η κεντροδεξιά, λοιπόν, σχετίζεται με την προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να προσεγγίσει έστω και επικοινωνιακά το προφίλ ενός κοινωνιοκεντρικού κόμματος, το οποίο θα υλοποιούσε όταν ερχόταν στην εξουσία τις ίδιες μεταρρυθμίσεις με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ (χωρίς βέβαια να το ομολογεί ευθέως), αλλά με μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην κοινωνική ειρήνη.

Από την άλλη, εκτός από την επίκληση αντανακλαστικών της Λαϊκής δεξιάς, η ΝΔ αναδύθηκε ως ο φορέας της "κάθαρσης" από τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Η ηθικολογία, όπως γράφει ο Αντώνης Καρακούσης στο σπουδαίο βιβλίο του "Μετέωρη Χώρα", ξεχωρίζει διαχρονικά τη "Κεντροδεξιά" από την "Κεντροαριστερά", καθώς, θα συμπληρώσω, η πρώτη στερείται των αναλυτικών εργαλείων με τα οποία θα μπορούσε να προσδιορίσει τη γένεση και μεγέθυνση των φαινομένων της διαφθοράς και διαπλοκής στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Εκτός τούτου, η ηθικολογία ξυπνά τα αντανακλαστικά των κλασικών δεξιών, φοβισμένων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία, ελλείψει εναλλακτικών, επαφίενται σε έναν παρωχημένο, ηθικολογικό πολιτικό λόγο, ο οποίος καθησυχάζει τις προσωπικές τους αγωνίες, χωρίς να αφήνει χώρο για το συλλογικό. Το σπιτάκι μου, το αυτοκινητάκι μου, τα παιδάκια μου, οι κάμερες (γιατί όχι?), ο Καραμανλής και ο Χριστόδουλος (να τον θυμόμαστε πού και πού) θα με κάνουν να νιώθω ασφαλής σ'αυτή την εποχή της ολοκληρωτικής ανασφάλειας, ρευστότητας, αλλαγών.

Εν κατακλείδι ("και τώρα φίλοι μου είναι αργά" ή μήπως όχι ακόμα;), οι όροι Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά είναι αν-ούσιοι, τεχνητοί και παραπλανητικοί. Ο λεγόμενος Μεσαίος χώρος το ίδιο. Μα, οι εκλογολόγοι υποστηρίζουν ότι μετράει. Φυσικά, ό,τι βρίσκεται στη μετριότητα του μετρίου στο τέλος μετράει, γιατί ψηφίζει! Κάπου διάβασα (αλλά δε θυμάμαι πού) ότι στις προεδρικές εκλογές του 1952 στις ΗΠΑ μια γυναίκα είχε πει στον τότε υποψήφιο των Δημοκρατικών, Adlai Stevenson, ότι θα εκλεγεί σίγουρα, γιατί όλοι οι εχέφρονες πολίτες θα τον ψηφίσουν. Κι αυτός απάντησε: δεν μου αρκεί, πρέπει να με ψηφίσουν περισσότεροι!!! (δεν εξελέγη αυτός, αλλά ο Αϊζενχάουερ!).

Μερική απασχόληση; Χαμηλός μισθός; Μια χαρά!!!

2008-06-01T03:30:00.005+03:00

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης...

Πριν λίγο διάβαζα την κοινή διακήρυξη Μπλερ-Σρέντερ για τον Τρίτο Δρόμο - Νέο Κέντρο (Third Way/Neue Mitte), όπου χωρίς τσίπα γράφουν:
"Part time and low paid work are better than no work, because they ease the transition from unemployment to jobs".

Κι αναρωτιέμαι: ο Σρέντερ γιατί δεν πήγε να δουλέψει part time τηλεφωνητής και πήγε στην Gazprom (σύμβουλος για τον αγωγό North Stream Ρωσίας-Γερμανίας που παρακάμπτει τις βαλτικές χώρες και για τον οποίο αντέδρασαν Αμερικανοί και Ανατολικοευρωπαίοι! Απ' αυτόν πήρε παράδειγμα ο Κωστάκης;)?

Απ' την άλλη, ο Μπλερ part time (αλλά δε νομίζω με part-time μισθό) δουλεύει στη JP Morgan (τη γνωστή για τα δομημένα ομόλογα των ταμείων, που το θυμήθηκα κι αυτό...). Ξέρει να συμβουλέψει τους κερδοσκόπους πώς να κινηθούν!

Το απόσπασμα για τη μερική απασχόληση είναι από το βιβλίο: Bodo Hombach, The Politics of the New Centre, Cambridge: Polity, 2000, σελ.174 (στο βιβλίο αναδημοσιεύεται αυτούσια η κοινή διακήρυξη Μπλερ-Σρέντερ, καθώς ο συγγραφέας υπήρξε σύμβουλος του Σρέντερ)

http://news.bbc.co.uk/1/hi/business/7180306.stm

Σύνδεση του Πανεπιστημίου με την οικονομία

2008-05-29T14:25:00.007+03:00

Σύμφωνα με πρόσφατη "έρευνα για την έλλειψη ταλέντων", οι ελληνικές επιχειρήσεις αναζητούν προσωπικό με εξειδίκευση στη γραμματειακή υποστήριξη, καθώς και ηλεκτρολόγους, ξυλουργούς, επιπλοποιούς, χτίστες, συγκολητές.

Μετά απο αυτό, μία συμβουλή στους κυρίους και κυρίες υπουργούς παιδείας που θέλουν να συνδέσουν το 'δημόσιο', 'δωρεάν' πανεπιστήμιο με την αγορά εργασίας. Φτάνουν πια οι σχολές οικονομολόγων, μηχανικών, γιατρών, φιλολόγων κτλ. Επιτέλους, ας φτιάξουμε και μια πανεπιστημιακή σχολή ηλεκτροσυγκόλλησης.

Κοινώς, το πρόβλημα της ανεργίας των πτυχιούχων δεν είναι πρόβλημα των πανεπιστημίων, αλλά της ελληνικής οικονομίας. Δεν υπάρχουν επιχειρήσεις να απασχολήσουν την πληθώρα πανεπιστημιακών αποφοίτων, καθώς οι επιχειρήσεις ζητούν τεχνίτες κι όχι επιστήμονες.

Κι εν πάσει περιπτώσει, ο ρόλος του πανεπιστημίου είναι να διαμορφώνει επιστήμονες, ανθρώπους και πολίτες (που δεν το κάνει και γι' αυτό πρέπει να το επικρίνουμε) κι όχι στενά εξειδικευμένους απασχολήσιμους εργαζόμενους. Αυτό μπορεί μια χαρά να το κάνει το φροντιστήριο και τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ξένες γλώσσες, ECDL, λογιστικά προγράμματα κτλ κτλ)... Τα τελευταία παρέχουν και νέες υπηρεσίες: λύσεις θεμάτων από προηγούμενες εξεταστικές, για να περάσει το μάθημα το καημένο το βλαστάρι μας.

Και η απάντηση του πανεπιστημίου σε όλα αυτά ποια είναι; Σύμφωνα και με τα διεθνή πρότυπα, τα ελληνικά πανεπιστήμια δημιούργησαν προγράμματα διά βίου μάθησης. Πληρώνεις από 300 ως 700 ή και παραπάνω ευρώ κι αποκτάς μια δεξιότητα να την βάλεις εκεί που ξέρεις, μπας και βρεις καμιά δουλειά που να πληρώνει αξιοπρεπώς... Μια δεξιότητα εδώ, μια δεξιότητα εκεί, μια παραπέρα. Τρέχε εργαζόμενε να εξειδικευτείς, μπορεί να πάρεις και σύνταξη στα 70 σου! (λαϊκίζω, αλλά δεν απέχουν αυτά που λέω από την πραγματικότητα, νομίζω...)

Τι γίνεται στη Βρετανία; Οι περισσότερες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν αποφοίτους από μια μεγάλη γκάμα επιστημονικών αντικειμένων. Πρόκειται για τα λεγόμενα graduate schemes, τα οποία διαρκούν 2-4 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι πτυχιούχοι εκπαιδεύονται από την επιχείρηση στο αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθούν στη συνέχεια (marketing, management, human resources etc) και παράλληλα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν εκ των ένδον ολόκληρη τη γκάμα των εργασιών της επιχείρησης.

Είναι όλα ειδυλλιακά στη Βρετανία; Όχι φυσικά. Η ημιαπασχόληση είναι ο κανόνας και η πλήρης απασχόληση η εξαίρεση. Λίγοι κατορθώνουν να προσληφθούν σε αυτά τα graduate schemes και φυσικά η κάθε εταιρία συμπεριφέρεται διαφορετικά στους εργαζόμενους. Πολλοί απόφοιτοι αναγκάζονται να δουλεύουν σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενό τους, όπως και στην Ελλάδα και παντού. Άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι των γονιών τους (γιατί είναι αντικειμενικά αδύνατο να μείνει κανείς μόνος, μέχρι τα 30+ μένουν με συγκατοίκους) και ασχολούνται με παράπλευρα ενδιαφέροντα, πχ εθελοντισμός, μέχρι να πείσουν κανέναν εργοδότη ότι αξίζουν κι αυτοί!

Μέχρι πότε; Μέχρι να πάρουν χαμπάρι οι εργαζόμενοι και στη Βρετανία και στην Ελλάδα και παντού ότι γαμώτο δεν είναι αυτή η ζωή που θέλουμε και μας αξίζει και μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο.

>Μέχρι τότε: "Πωλούνται δεξιότητες: εσύ δε θα πάρεις; Μπορούμε να σου κανονίσουμε κι ένα δεξιοτητοδάνειο από την τράπεζα της επιλογής σου" και... ανοίγεις την εφημερίδα και ζητούν ηλεκτροσυγκολητές και γραμματείς και σερβιτόρους και την κλείνεις και παίρνεις τηλέφωνο τον μπαμπά ή τη μαμά ή το γνωστό και σου κανονίζει κάτι ή πας στον ΟΑΕΔ και βρίσκεις κανένα stage για κανένα 3μηνο ή στέλνεις τον φάκελο του ΑΣΕΠ, τον προπληρωμένο απ' το ταχυδρομείο, ξέρεις εσύ...

(1) http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=1958232

America America

2008-04-25T03:28:00.006+03:00

"Evil thoughts" (Ξημερώματα Μ.Παρασκευής)

Δουλειά και χαμαλίκι και βρώμα κι απλυσιά
μαζεύτηκαν οι λύκοι να μπουν στην εκκλησιά
κοιμάμαι στο χαλίκι χορταίνω από βρισιά
και μ’ έχει σα σκουλήκι του κόσμου η μπαμπεσιά

Πού θα πάμε πού θα πάμε τι θα φάμε τι θα φάμε
Έκλεψα μια λαμαρίνα με ζεστή ζεστή φαρίνα
Σώπα σώπα σώπα σώπα δε μου το ‘πες δε σου το ‘πα
Πάψε πάψε πάψε πάψε κι ό,τι βρεις μπροστά σου χάψε
Από το δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι America America, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, για την ομώνυμη ταινία του Ελία Καζάν.

Μια γεύση από Ελλάδα (εν μέσω μουχλιασμένου Βρετανικού καιρού)

2008-04-20T13:29:00.005+03:00

Επειδή η απώλεια του ήλιου ξεπερνιέται πιο εύκολα από την απώλεια αγαπημένων προσώπων, κι επειδή η μούχλα του βρετανικού καιρού, που μόνο ρέμβη δεν προοιωνίζεται, δε λέει να δώσει τη θέση της σε ένα ηλιόλουστο πρωινό μιας Κυριακής των Βαΐων, αντιγράφω κάποιους στίχους του ποιητή του φωτός.

Μαρίνα των Βράχων

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
- Μα πού γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας.

Οδυσσέας Ελύτης

(Κεντρο) ΔΕΞΙΑ

2008-04-01T21:16:00.007+03:00

Αυτή η ανάρτηση είναι το προοίμιο άλλης που θα ακολουθήσει για τη Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά. Εδώ θα αναφερθώ μόνο στην πρώτη, η οποία προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να προσεταιριστεί το λεγόμενο "μεσαίο χώρο". Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας της Νέας Δημοκρατίας, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στο Μακεδονικό(Σκόπια) Πρακτορείο Ειδήσεων (1), και στο in.gr 2), σήμερα ο Υπουργός Δικαιοσύνης ανταπάντησε κατηγορηματικά στους ιεράρχες που αντιδρούν στο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, στηρίζοντας τα δικαιώματα όλων των πολιτών της χώρας ανεξάρτητα από φύλο ή ερωτικές προτιμήσεις. Ακολουθεί η δήλωση του Σωτήρη Χατζηγάκη:

"Το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι ένας νόμος του κράτους που θεσμοθετεί τη συμβίωση δύο ατόμων ανεξαρτήτως φύλου ή ερωτικών προτιμήσεων, σύμφωνα και με το Σύνταγμα και τις διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Προσπαθεί να επιλύσει πραγματικά προβλήματα, κάτι που είναι το μόνο που ενδιαφέρει την ελληνική κυβέρνηση. Η άποψη της Εκκλησίας, προφανώς, είναι σημαντική για τους πιστούς, αλλά δεν μπορεί να καθορίζει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ."

Χα Χα Χα! Πρωταπριλιά!

(1) "http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/freesrvsbjs?subject=1004" (λήψη: 1 Απριλίου 2008)
(2)"http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=887214&lngDtrID=244" (λήψη: 1 Απριλίου 2008)

Αντι-εξουσία

2008-03-30T02:24:00.004+02:00

Με αφορμή την ταινία kite-runner (στην Ελλάδα προβλήθηκε ως "Οι χαρταετοί πάνω από την πόλη") που μόλις είδα, κατάλαβα τι θα πει να είναι κανείς αντιεξουσιαστής. Δεν είναι μόνο το να αρνείσαι κάθε εξουσία και να της αντιπαρατίθεσαι με κάθε μέσο, δεν είναι απλώς να προστατεύεις τον εξουσιαζόμενο από τον εξουσιαστή, τον εργαζόμενο από το αφεντικό, τη γυναίκα από τον άντρα και το αντίστροφο, τον ομοφυλόφιλο από τον ετεροφυλόφιλο και το αντίστροφο, το μαθητή από τον καθηγητή, τον ποδηλάτη από το αυτοκίνητο (και το εξάρτημά του, που οδηγάει), το παιδί από το γονιό, τον άρρωστο από το γιατρό, τον ψηφοφόρο από τον πολιτευτή και το αντίστροφο, την μειοψηφία από την πλειοψηφία, τον αδύναμο από τον δυνατό. Είναι η αμφισβήτηση της ίδιας της εξουσίας, θεμελιωδώς, όχι για λόγους ιδεολογικούς, όχι από καπρίτσιο ή κόλλημα σε ουτοπικές ιδέες, αλλά γιατί αναγνωρίζεις ότι η εξουσία είναι το πρώτο βήμα και η βασική προϋπόθεση για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το πρώτο όπλο.

Τι σχέση έχει ο "πολιτισμένος" κόσμος της δύσης με το Αφγανιστάν (στο οποίο αναφέρεται κυρίως η ταινία), θα αναρωτηθεί κανείς; Καμία φυσικά, εδώ απολαμβάνουμε την ελευθερία μας και τα "ανθρώπινα δικαιώματά" μας. Εκτός κι αν θυμηθούμε το φόβο που διασπείρεται σαν αρρώστια, το φόβο για τον ξένο, για τον μετανάστη, για τον διαφορετικό, αλλά και την αίσθηση υπεροχής απέναντί του (ο λευκός αισθάνεται υπεροχή απέναντι στο μαύρο, τον κίτρινο ή τον πράσινο, αλλά κι αυτός έχει τη γυναίκα του για να βγάλει το απωθημένο της εξουσίας κι αυτή με τη σειρά της κάποιον θα έχει...), το φόβο για την τρομοκρατία, την έλλειψη αλληλεγγύης, την καθημερινή ανασφάλεια για δουλειά, την επίφαση ευημερίας κάθε φορά που το καρότσι του σούπέρ μάρκετ ή η τσάντα με τα ψώνια απ' το Mall είναι γεμάτα, τη στέρηση της ελευθερίας αυτών που και να 'θελαν δεν μπορουν να γεμίσουν ούτε το μικρό καρότσι του σούπερ μάρκετ, την κλοπή της αξιοπρέπειας (εκτός από την τσέπη) καθενός που πρέπει να νοσηλευθεί σε δημόσιο νοσοκομείο ή να εξεταστεί στο ΙΚΑ. Αυτές είναι οι σημερινές εξουσίες, εξουσίες όπως το SUV, το ΙΚΑ, ο καταναλωτισμός και ο φόβος, που δίνουν δύναμη σε όσους τις ασκούν και κάνουν την εποχή μας εποχή της αντιεξουσίας. Κάθε συνειδητοποιημένος άνθρωπος οφείλει να είναι αντιεξουσιαστής με ό,τι μέσο έχει στη διάθεσή του, αλλά κυρίως με το λόγο.

Στην ταινία (η οποία είναι εκτός από πολύ καλή και πολιτικά ορθή, καθώς "ξεχνά" να αναφέρει ότι τους Ταλιμπάν τους όπλισαν οι Αμερικάνοι!), ο πρωταγωνιστής είχε μια δεύτερη ευκαιρία για να υπερασπιστεί τον αδύναμο. Στη ζωή, συνήθως, έχουμε πολλές δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Αρκεί επιτέλους να τις εκμεταλλευτούμε. Κι επειδή ο αδύναμος θα είναι κάθε μέρα δίπλα μας κι επειδή ο καθένας μονάχος του νιώθει επίσης αδύναμος να κάνει κάτι, το όπλο μας είναι η αλληλεγγύη και οι συλλογικές δράσεις. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας, το πρόταγμα του ατομικού έναντι του συλλογικού, ο επαναπροσδιορισμός του χώρου και του χρόνου με όρους χρησιμότητας και αποτελεσματικότητας δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά σε μια πιο βαθιά αλλοτρίωση από εκείνη στη οποία αναφερόταν ο Μαρξ, μια απανθρωποποίηση, όπου η μεταφορά ο άνθρωπος ως εξάρτημα του αυτοκινήτου του δεν είναι απλώς μεταφορά αλλά κυριολεξία. Οφείλουμε να αντισταθούμε, ακόμα κι αν αναγνωρίζουμε το μάταιο της αντίστασης. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορούμε να βρεθούμε, να συ-ζητήσουμε, να αντιπαρατεθούμε στις εξουσίες κάθε λογής με καλύτερους όρους, να φτιάξουμε, να προτείνουμε, να υλοποιήσουμε. Να προστατεύσουμε τον αδύναμο και να αμφισβητήσουμε την εξουσία στην πράξη. Έστω να κάνουμε έρωτα (στο 1984 του Όργουελ ο Μεγάλος Αδερφός έχει απαγορέψει τον έρωτα κι επιτρέπει το σεξ μόνο για την αναπαραγωγή με τις ευλογίες του κόμματος) και τέχνη. Αλλά κυρίως, ναι στη συλλογικότητα όχι στην κατεκερματισμένη κι αδιέξοδη ατομικότητα και ναι στην ατομική συνείδηση που φτιάχνει και επαναπροσδιορίζει το συλλογικό σε συνθήκες ελευθερίας.

Σήμερα όχι αύριο.

Επίδειξη κακής θέλησης

2008-03-29T19:06:00.003+02:00

Η ΠΓΔΜ-Ψευδομακεδονία έκανε ακόμα ένα βήμα προς την κατεύθυνση της εξεύρεσης λύσης κοινής αποδοχής για το όνομά της (όντως οξύμωρο, δε διαφωνώ το να κρίνεται το όνομα μιας χώρας, αλλά το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους δε δύναται να πλήττει το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του γείτονά τους. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται μια καθόλα έντιμη διπλωματική λύση. Έτσι πράττουν τα πολιτισμένα έθνη.). Ο υπουργός εξωτερικών της, Anthonio Milososki, σε συνέντευξη στο περιοδικό Newsweek υποστήριξε ότι η Ελλάδα πιέζει τη χώρα του να αλλάξει όνομα, γιατί (αντιγράφω και στη συνέχεια μεταφράζω κατά λέξη), όπως λέει:

Στα Αγγλικά: "But I think it is not about the name but about the Macedonian minority living in Greece. Greece is one of the rare countries of the EU that does not recognize the phrase "minority rights." They still have a concept of a pure nation—one state, one nation, one religion, one culture, everything Greek. And they do not want to recognize that in Greece there is a big Turkish minority, a big Albanian minority and one small Macedonian minority

Στα Ελληνικά: "Νομίζω ότι το ζήτημα δεν έχει να κάνει με το όνομα, αλλά με τη "Μακεδονική" μειονότητα που ζει στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν αντιλαμβάνονται τη φράση: μειονοτικά δικαιώματα. Έχουν ακόμη την αντίληψη του εθνικά ομοιογενούς κράτους - ένα κράτος, ένα έθνος, μία θρησκεία, ένας πολιτισμός, όλα Ελληνικά. Και δεν αναγνωρίζουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη Τουρκική μειονότητα, μια μεγάλη Αλβανική μειονότητα και μια μικρή Μακεδονική μειονότητα".

Στα "Μακεδονικά": Δεν ξέρω, αλλά βάζω στοίχημα ότι η φίλη μου η Βουλγάρα σίγουρα μπορεί να με βοηθήσει.

Κάθε σχόλιό μου περιττό. Δεν ήξερα ότι ζούσα σε τόσο καταπιεστική χώρα. Λέω να πολιτογραφηθώ Αλβανο-ΠΓΔΜιανή στη χώρα των Σκοπίων ή Κούρδη στην Τουρκία, ή Ελληνόφωνη στην Αλβανία για να απολαύσω τα μειονοτικά μου δικαιώματα σ' αυτές τις δημοκρατικές-ευρωπαϊκές χώρες! Μ' αυτό δεν εννοώ ότι η προστασία των μειονοτήτων λαμβάνει χώρα ή πρέπει να ορίζεται σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαιότητας. Το αντίθετο. Και όλοι οι συνειδητοποιημένοι πολίτες οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για ακόμη μεγαλύτερη προστασία των δικαιωμάτων όλων όσων ζουν στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, θρησκείας, ερωτικών προτιμήσεων, πολιτικών απόψεων (και κοινωνικής τάξης) κτλ. Νομικά, ως χώρα μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ελλάδα έχει υπογράψει και επικυρώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κι οποιοσδήποτε θεωρεί ότι η χώρα παραβιάζει κάποια διάταξή της μπορεί να διεκδικήσει το δίκιο του κατ' αρχήν στα ελληνικά δικαστήρια και όταν εξαντλήσει τα εσωτερικά ένδικα μέσα να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω τον κύριο Milososky στην κοινή μας ''Μακεδονική" γλώσσα, από πότε οι μετανάστες μετατρέπονται σε μειονότητες; Ε, τότε η Ελλάδα έχει μεγάλη μειονότητα στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία και πρέπει να αρχίσουμε να πιέζουμε για τα δικαιώματά της!!!

(1) http://www.newsweek.com/id/129146 (λήψη: 29 Μαρτίου 2008

(2) http://www.ngo.gr/ngo/server/practical_guide.asp (λήψη: 29 Μαρτίου 2008)

(3) Δεν πρέπει να συγχέεται με το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με έδρα το Λουξεμβούργο, το οποίο εκδικάζει περιπτώσεις κατά τις οποίες τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραβιάζουν την Κοινοτική νομοθεσία (πχ η Ελλάδα τη νομοθεσία για το περιβάλλον...).

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων(ΕΔΑΔ) με έδρα το Στρασβούργο υπάγεται σε έναν ξεχωριστό διεθνή-διευρωπαϊκό οργανισμό, το "Συμβούλιο της Ευρώπης", το οποίο έχει 47 κράτη-μέλη από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο (από τη Ρωσία μέχρι την Τουρκία κι από το Βέλγιο μέχρι το Μαυροβούνιο οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες είναι μέλη αυτού του οργανισμού). Όλα τα κράτη μέλη έχουν υπογράψει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοί τους (όχι μόνο οι πολίτες, αλλά όλοι οι κάτοικοι), οποιασδήποτε εθνικότητας, μόνιμοι ή προσωρινοί, προστατεύονται από τις διατάξεις της Σύμβασης και μπορούν να προσφύγουν κατ' αρχήν στα εσωτερικά ένδικα μέσα του αντίστοιχου κράτους που παραβίασε κάποια διάταξη και στη συνέχεια, αφού εξαντλήσουν τα εσωτερικά ένδικα μέσα (με την προσφυγή στο εκάστοτε δικαστήριο ανώτατου βαθμού) μπορούν να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου, το οποίο συνήθως επιδικάζει αποζημιώσεις.

Το ΕΔΑΔ εκδίκασε και την περίφημη υπόθεση της Κύπριας Τιτίνας Λοϊζίδου, σύμφωνα με την οποία, η Τουρκία, ως κράτος - μέλος στη ΕΣΔΑ παραβίασε το δικαίωμα της ενάγουσας να απολαύσει την περιουσία της στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και της επιδίκασε αποζημίωση 700.000 δολλάρια, τα οποία η Τουρκία έπρεπε να πληρώσε μέχρι το τέλος του 1998, αλλά αρνείται να καταβάλλει. Εδώ λοιπόν έρχεται ο πολιτικός χαρακτήρας του "Συμβουλίου της Ευρώπης". Ενώ ο χάρτης του "Συμβουλίου της Ευρώπης" προβλέπει ότι όποια χώρα δε συμμορφώνεται με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου μπορεί να διαγραφεί από τον Οργανισμό, με απόφαση της Επιτροπής των Αντιπροσώπων, η Επιτροπή αυτή, με βέτο της Μ.Βρετανίας δεν έχει συζητήσει ποτέ την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου, η οποία καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να μην αποτελέσει προηγούμενο για την τουρκική κατοχή στην Κύπρο. Χαρακτηριστική η διάταξη του Σχεδίου Ανάν που απαγόρευε σε Κύπριους πολίτες να προσφύγουν στο ΕΔΑΔ για περιουσιακά ζητήματα...

Πάντως, με βάση αυτή τη διάταξη, η Ελλάδα, λίγο έλλειψε να διαγραφεί από το "Συμβούλιο της Ευρώπης" την περίοδο της Χούντας λόγω των βασανιστηρίων. Τι έγινε τελικά; Η Ελλάδα δήλωσε μέσω του κυρίου Πιπινέλη ότι αποχωρεί απο το "Συμβούλιο της Ευρώπης", απλώς για να γλιτώσει η Χούντα την επίσημη καταδίκη. Αυτή η πράξη της Χούντας καταδεικνύει το ηθικό βάρος του "Συμβουλίου της Ευρώπης", αλλά όπως δείχνει η υπόθεση Λοϊζίδου, η πολιτική και η ηθική τις περισσότερες φορές βρίσκονται στην αντίθετη όχθη...

Ανώμαλη προσγείωση ή λογικό εξαγόμενο;

2008-03-27T23:54:00.002+02:00

Ανώμαλη προσγείωση χαρακτηρίζεται από την αρθρογράφο της Καθημερινής Δώρα Αντωνίου , η νέα πρόταση του Μάθιου Νίμιτς για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Η πρόταση (σύμφωνα με τις πληροφορίες του ίδιου άρθρου) "Δημοκρατία της Μακεδονίας - Σκόπια", γραμμένο στα Αγγλικά, περιέχει κι άλλες ουσιαστικές διαφοροποιήσεις από την προηγούμενη, όπως τη διαγραφή της πρόβλεψης ότι το νέο συμφωνηθέν όνομα θα πρέπει να αναγράφεται στα διαβατήρια των πολιτών της ΠΓΔΜ καθώς και καμία δεσμευτικότητα ως προς τη χρήση του ονόματος στις διμερείς σχέσεις ΠΓΔΜ με άλλες πλην της Ελλάδας χώρες.

Αποτελεί όντως ανώμαλη προσγείωση αυτή η πρόταση ή λογική συνέπεια της διαπραγματευτικής τακτικής των δύο χωρών; Η Ελλάδα, επιδεικνύοντας πνεύμα καλής θέλησης απάντησε πρώτη στην προηγούμενη πρόταση Νίμιτς, δηλώνοντας τα σημεία στα οποία συμφωνεί και εκείνα στα οποία διαφωνεί. Ωστόσο, αποδέχτηκε την πρόταση εκείνη (2) ως βάση για διαπραγμάτευση. Το τι εννοεί ο καθένας με τον όρο βάση για διαπραγμάτευση είναι υποκειμενικό. Παρόλο που το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης δεν είναι προδιαγεγραμμένο και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, εντούτοις, η αρχική αποδοχή της πρότασης ως βάση για διαπραγμάτευση σημαίνει ότι η χώρα είναι διατεθειμένη να δώσει και να πάρει (βασική αρχή της διαπραγμάτευσης). Η ΠΓΔΜ από την άλλη έδειξε με την αδιάλλακτη στάση της ότι η αρχική πρόταση δεν την ικανοποιούσε καθόλου. Το δήλωσε ξεκάθαρα, το έκανε ακόμη πασιφανέστερο με την εσωτερική (πιθανόν τεχνητή) πολιτική κρίση που διήλθε, αλλά επέστρεψε στις διαπραγματεύσεις. Με αυτήν την τακτική, η ΠΓΔΜ μπήκε στην ουσιαστική διαπραγμάτευση από πλεονεκτική θέση, αφού η σχεδόν απόλυτη απόρριψη της πρώτης πρότασης, δήλωνε το σημείο αφετηρίας για εκείνη. Επομένως, η κοινή λογική λέει ότι η διπλωματική διελκυνστίδα, με τη μορφή της νέας πρότασης, θα έγερνε προς την πλευρά των συμφερόντων της ΠΓΔΜ.

Η Ελλάδα για άλλη μια φορά βασίστηκε στην επίδειξη καλής θέλησης να ξεπεραστεί το αδιέξοδο, περιμένοντας για άλλη μια φορά από την απέναντι πλευρά να κάνει το ίδιο. Αλλά, από τη στιγμή που υπάρχει ένας δρόμος να διανυθεί, το ότι ο ένας δρομέας διανύει το μισό δε σημαίνει κατ' ανάγκη ότι και ο δεύτερος θα διανύσει την ίδια απόσταση. Αν 100 μέτρα χώριζαν την Ελλάδα από την ΠΓΔΜ πριν η κυρία Μπακογιάννη δηλώσει σε συνέντευξή της στην κυρία Αντωνίου για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα αποδέχεται μια σύνθετη ονομασία 3), μετά από αυτή τη δήλωση μάς χώριζαν, ας πούμε, 75 μέτρα. Εμείς αποδεχτήκαμε τη σύνθετη ονομασία, η ΠΓΔΜ συνέχισε να διακηρύσσει ότι το θέμα είναι διμερές. Οπότε εμείς διανύσαμε τα 25 μέτρα και η ΠΓΔΜ κανένα. Στη συνέχεια, με την υπό όρους, αλλά άμεση αποδοχή της πρότασης Νίμιτς ως βάση για διαπραγμάτευση, η Ελλάδα διένυσε άλλα 15 μέτρα (οι αριθμοί είναι σχετικοί, αλλά προσπαθώ να είναι ενδεικτικοί της σημασίας κάθε βήματος της κάθε πλευράς) και η ΠΓΔΜ 10. Σήμερα απέχουμε 50 μέτρα και καλούμαστε πάλι να συναντηθούμε...

Μια ερώτηση στην κυρία Αντωνίου. Αν η Ελλάδα δεν απορρίψει κατηγορηματικά τη χθεσινή πρόταση Νίμιτς, το επόμενο βήμα θα χαρακτηριστεί πάλι ως ανώμαλη προσγείωση ή μήπως θα επαναληφθεί η ιστορία του Σχεδίου Ανάν, το οποίο και ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε αποδεχτεί ως βάση για διαπραγμάτευση;

Υ.Γ.: Ψευδομακεδονία και στα αγγλικά Pseudomacedonia! Πιο περιεκτική ονομασία δεν μπορώ να φανταστώ. Στα "μακεδονικά" δεν ξέρω, παρότι μακεδόνισσα!

(1)http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100052_27/03/2008_264138

(2)http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=22.02.2008,id=81896072

(3)http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100020_14/10/2007_245171

(4)Να δούμε ποιος ποιος ποιος θα κινηθεί, να δούμε ποιος ποιος ποιος θα κινηθεί οέ οέ οέ οέ...

Το ρετιρέ και το καρότσι του σούπερ μάρκετ.

2008-03-12T18:06:00.001+02:00

Καλησπέρα στη blogoκοινότητα. Είπα να φτιάξω ένα διαδικτυακό ημερολόγιο, για να λέω κι εγώ τον πόνο μου σαν κάθε παραπονεμένο ή μάλλον παραπονεμένη blogger.

Σήμερα τα πήρα με το ασφαλιστικό. Λοιπόν, υπάλληλος σούπερ μάρκετ, που δουλεύει σαν το σκυλί (και τα Σάββατα μέχρι τις 8 το βράδυ) από τα 20 της, μπορεί πλέον να βγει στη σύνταξη στα 58, με μόλις 38 χρόνια δουλειάς! Με τα ισχύοντα θα μπορούσε να βγει στα 57, οπότε σιγά τη διαφορά θα πουν οι κύριοι οικονομολόγοι, οι οποίοι τυγχάνει να παίρνουν 3πλάσιο μισθό από την υπάλληλό μας! Είπατε κάτι για ρετιρέ; Μάλλον θα πρέπει να βουτήξει η υπάλληλός μας από το ρετιρέ που δεν έχει και δε θα αποκτήσει ποτέ. Εκτός κι αν το δικαίωμα στην απεργία επεκταθεί και στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα...

Δεν μπορεί, μια μέρα θα ανοίξει ο ουρανός και θ' αρχίσουν να πέφτουν κόκκινα τριαντάφυλλα. Οι υπάλληλοι όλων των σούπερ μάρκετ του κόσμου θα κλείσουν τα ταμεία και θα βγουν να δουν το θέαμα. Οι παππούδες κι οι γιαγιάδες θα σέρνουν τα καρότσια έξω και τα παιδιά θα πάψουν να πιστεύουν ότι τα κρεμμύδια φτιάχνονται μέσα στα σούπερ μάρκετ. Θα 'ναι φωτεινή η μέρα και θα 'ναι κι οι άνθρωποι αλλιώτικοι.

Μέχρι τότε, καλή μας μέρα, σκοτεινή και δύστροπη, άδικη μα και γεμάτη σπόρους αισιοδοξίας. Μένει μονάχα να τους φυτέψουμε και να ρίξουμε την ανάλογη ποσότητα λίπασμα. Βιολογικό, βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε!