Καλή χρονιά

Εδώ και δυο μήνες είμαι κάπου στην Ελλάδα. Επαρχία, πόλεις, νησιά, πρωτεύουσα και πάλι πίσω. Περπάτησα στην Ερμού (της Αθήνας και άλλων πόλεων) στις μέρες των υποτιθέμενων ταραχών, μίλησα με αναρχικούς, σοσιαλ-φιλελεύθερους, δεξιούς. Κολλημένους και ανοιχτόμυαλους. Ξενύχτησα και ήπια πολύ, υποκρινόμενη ότι περνάω μια δεύτερη φοιτητική ζωή. Ανέβηκα σε σαπιοκάραβο και σε καράβι 5ετίας. Σε καρβουνιάρη και σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Στο μετρό και τον ΗΣΑΠ. Ακόμη και σε ποδήλατο, μη γελάτε! Μόνο σε πορεία δεν πήγα, γιατί γέρασα, έχει κατέβει πολύ ο μέσος όρος ηλικίας και δεν πιάνει τους εικοσιπεντάρηδες. Πήγα στο θέατρο, αλλά δεν είδα DVD. Παρακολούθησα δελτία ειδήσεων και ελληνική τηλεόραση μέχρι αηδίας. Πέρασα ατέλειωτες ώρες στο δωμάτιό μου, διαβάζοντας (Robert Reich, Supercapitalism, Jeremy Rifkin, το Ευρωπαϊκό Όνειρο και το περιοδικό Blackout - http://www.blackout.gr) Αυτή είναι η κατάληξη ενός μονοετούς μάστερ στην Αγγλία. Διαβάζεις ό,τι δεν πρόλαβες εν μέσω προθεσμιών και 'επαγγελματικών'προτεραιοτήτων.
Ήρθα για να ξεκουραστώ, προσωρινά, ίσως και να ξαναφύγω. Η φυγή, μια λύση; Η γενιά των 700 ευρώ, η δικιά μου, αλλά όχι μόνο και όχι ακριβώς. Μιλάμε για διαγενεακή δικαιοσύνη και ξεχνάμε να αναφέρουμε το αυτονόητο. Δεν καλοπέρασαν όλοι οι baby boomers. Οι εργάτες και υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, οι πραγματικοί παραγωγοί πλούτου της χώρας (εκτός απ' τους αγρότες των επιδοτήσεων και των BMW), δεν είναι καλοζωισμένοι με μισθούς 1500 ευρώ, δε θα πάρουν υψηλές συντάξεις, θα νοσηλευτούν στο ΙΚΑ και θα πεθάνουν νέοι. Όσοι δουλεύουν και παραμένουν στην Ελλάδα, θα πεθάνουν νέοι, ίσως... Η φυγή. Πάλι; Η διαφυγή, η διέξοδος. Ή μήπως να μείνεις για να το νικήσεις το τέρας;

Δε μ' αρέσουν τα διλήμματα ούτε και τα δελτία ειδήσεων. Ούτε καν οι λεγόμενες σοβαρές εφημερίδες και οι δεξαμενές σκέψης που ξεχνούν να αναφέρουν τις λέξεις φορολογία του κεφαλαίου και φορολογικοί παράδεισοι όταν μιλούν για την καπιταλιστική κρίση. Ούτε ο καπνός στα μπαρ, ούτε και η επίπλαστη και με δανεικά πληρωμένη ευζωία.

Ζην και ευ ζην, καλή μας χρονιά! Με κρατικές και παρα- (ή αντί-) κρατικές δολοφονίες, μεγάλα spread και λιτότητα, χαμηλότοκα δάνεια για τις "μικρομεσαίες επιχειρήσεις" και υψηλότοκο δανεισμό του δημοσίου, απορυθμισμένες αγορές κεφαλαίου και εμπορευμάτων, λειψούς λαούς και λειψές δημοκρατίες.

Πάνω απ' όλα, να περνάμε καλά... Εμείς και οι Ισραηλινοί.

Υ.Γ.: Ξέρει κανείς πώς βάζουμε άνω τελεία στο κείμενο; Έστω στο word; Βαρέθηκα να ψάχνω αν ταιριάζει περισσότερο το κόμμα ή η τελεία.