Blogging: άλλοθι για το πράττειν;

Ξεκίνησα αυτό το blog για να εκθέσω κάποιες απόψεις, ιδέες, προβληματισμούς και να επικοινωνήσω. Αντιλήφθηκα την ευκολία του μέσου ως κάτι απελευθερωτικό από τις δεσμεύσεις των Μέσων Ενημέρωσης. Πίστεψα στο cyberactivism και στο cyber-writing. Ένα κείμενο που διάβασα σήμερα στο Indymedia Θεσσαλονίκης με προβλημάτισε. Η ευκολία του μέσου είναι ένα καλό άλλοθι για την αδράνεια στην πραγματική ζωή. Γράφεις κάτι και σου δίνεις την ψευδαίσθηση ότι έκανες την καλή σου πράξη και για σήμερα...Το κείμενο που ακολουθεί είναι αντιγραφή από το Indymedia Θεσσαλονίκης. Όπου imc, βλέπε independent media centre. Κάθε ομοιότητα με την κατάσταση στα ελληνικά blogs είναι συμπτωματική (αλλά μπορεί και όχι, ίσως είναι και θέμα κοινωνικής ψυχολογίας), καθώς η ανάλυση γράφτηκε πριν 3 χρόνια, όταν τα blogs στην Ελλάδα διένυαν τη νηπιακή τους φάση.

"η αναπαράσταση"
Στον εικονικό χώρο του διαδικτύου η υλική υπόσταση των υποκειμένων αντικαθίσταται από την άυλη αποτύπωση ψηφιακών απρόσωπων «ηρώων». Δε βλέπεις τις εκφράσεις του προσώπου του εκάστοτε συγγραφέα, τη στάση του σώματός του, δεν οσφραίνεσαι την χαρά, τον ενθουσιασμό, την λύπη, τον θυμό ή την οργή και βεβαία δεν μπορείς να τον/την αγγίξεις. Γνωστά πράγματα, εξάλλου πάνω κάτω σε όλα τα υπαρκτά μέσα-media συναντιούνται παρόμοια συμπτώματα. Βέβαια, αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία με την δεξιά στήλη του imc είναι ότι, παρ' όλες τις παραπάνω αδυναμίες, παρέχει μια αίσθηση συμμετοχής. Μιας συμμετοχής επιθυμητής από τη συντακτική ομάδα στο βαθμό που ενδυναμώνει και προωθεί τη συνάντηση στον πραγματικό χωροχρόνο, όπως περιγράψαμε διεξοδικά παραπάνω. Ωστόσο η συμμετοχή αυτή, λόγω των δομικών προβλημάτων της χρήσης του διαδικτύου ενδέχεται να αποκτήσει αρκετές φορές αντίθετα έως και εχθρικά χαρακτηριστικά.

Πολλές ήταν δυστυχώς οι φορές που οι επισκέπτες του imc, αντί να συμμετέχουν στο χτίσιμο μιας ανταγωνιστικής κοινότητας, επιδίδονταν στον εκχυδαϊσμό της συγκεκριμένης δυνατότητας. Αντί η δεξιά στήλη να εξελίσσεται στο επιδιωκόμενο από τη συντακτική ομάδα χώρο «δημόσιας αναμέτρησης», μετατρεπόταν σε ηλεκτρονικό καφενείο. Αντί να προωθείται η γόνιμη αντιπαράθεση πολιτικών απόψεων, αναπτύσσονται διάλογοι με ορούς νίκης και ήττας, «λάσπης» και κουτσομπολιού. Επομένως η συμμετοχή των επισκεπτών στη δεξιά στήλη αντί να εξελίσσει, να ριζοσπαστικοποιεί την προσωπικότητα των επισκεπτών και να ωθεί στη συνάντηση στον πραγματικό χώρο, καλλιεργούσε το φθόνο, την εκδίκηση και βεβαία αποθάρρυνε ειδικά τους μη μυημένους αναγνώστες να επισκέπτονται την ιστοσελίδα. Υπήρχαν στιγμές που οι επαναλαμβανόμενες παραπάνω συμπεριφορές ήταν σαν να δημιουργούσαν ένα νέο, ευτελές, αναλώσιμο είδος εικονικού ανθρώπου, έναν «cyberεπαναστάτη» που αυτάρεσκα αυνανίζεται χωρίς κανένα κόστος και καμία πολιτική ευθύνη μπροστά από το πισί του με virtual λογομαχίες. Η δεξιά στήλη μετατρέπεται τότε σε ψηφιακή κακέκτυπη αναπαράσταση των χείριστων συνελεύσεων του χώρου.

Όπου τελικά η πληροφόρηση ενδέχεται να μετασχηματιστεί σε φάρσα, σε προσημείωση, και η δεξιά στήλη σε ένα πολτό έκτακτων γεγονότων, άχρηστων λεπτομερειακών πληροφοριών (οι οποίες πολλές φορές είναι και ανακριβείς), cyber-ψυχοαποικιών και ψηφιακών ψυχιατρείων. Το αφηρημένο, χωρίς σώμα κοινό των επισκεπτών αντιμετωπίζει την επαφή με το imc ως μεταμεσονύκτια ντόπα. Ο επισκέπτης περιμένει να δει στην καλύτερη περίπτωση την συγκλονιστική είδηση ή τη φλεγόμενη εικόνα, και στη χειρότερη μια λασπολογική, κουτσομπολίστικη κουβέντα για να παραμείνει στην ιστοσελίδα. Στη μεν περίπτωση της συγκλονιστικής είδησης πρόκειται για τη μοιραία δόση θανάτου και ανακούφισης λίγο πριν πέσει για ύπνο, στη δε λασπολογία μιλάμε για την αναπαράσταση των τηλεοπτικών δελτίων στη μεταμοντέρνα τους επαναστατική εκδοχή με πρωταγωνιστές «cyberαναρχικούς» απρόσωπους μονομάχους. Σταδιακά λοιπόν, το γεγονός και το εύπεπτο θέαμα αντικαθιστά τα αναλυτικά κείμενα και την αντιπαράθεση πολιτικών απόψεων. Οι ψηφιακοί κώδικες αποκτούν τότε μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα. Η καθημερινή αθλιότητα μεταφέρεται σε ηλεκτρονική ψυχοαναπαράσταση και το imc μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο άσυλο.

Όλα τα παραπάνω βεβαία δεν αντανακλούν το σύνολο των επισκεπτών του imc, ούτε υπόκεινται σε καμιά λογική αυτομαστιγώματος, είναι εξάλλου συμπτώματα που συναντιούνται ευρέως σε δικτυακά forum. Ωστόσο, ένα ερώτημα είναι γιατί το παραπάνω φαινόμενο συναντιέται με τέτοια ένταση σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στα ελλαδικά imc και σπανίζει στο σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας των imc.

http://thessaloniki.indymedia.org/index.php?page=4