Σύνδεση του Πανεπιστημίου με την οικονομία

Σύμφωνα με πρόσφατη "έρευνα για την έλλειψη ταλέντων", οι ελληνικές επιχειρήσεις αναζητούν προσωπικό με εξειδίκευση στη γραμματειακή υποστήριξη, καθώς και ηλεκτρολόγους, ξυλουργούς, επιπλοποιούς, χτίστες, συγκολητές.

Μετά απο αυτό, μία συμβουλή στους κυρίους και κυρίες υπουργούς παιδείας που θέλουν να συνδέσουν το 'δημόσιο', 'δωρεάν' πανεπιστήμιο με την αγορά εργασίας. Φτάνουν πια οι σχολές οικονομολόγων, μηχανικών, γιατρών, φιλολόγων κτλ. Επιτέλους, ας φτιάξουμε και μια πανεπιστημιακή σχολή ηλεκτροσυγκόλλησης.

Κοινώς, το πρόβλημα της ανεργίας των πτυχιούχων δεν είναι πρόβλημα των πανεπιστημίων, αλλά της ελληνικής οικονομίας. Δεν υπάρχουν επιχειρήσεις να απασχολήσουν την πληθώρα πανεπιστημιακών αποφοίτων, καθώς οι επιχειρήσεις ζητούν τεχνίτες κι όχι επιστήμονες.

Κι εν πάσει περιπτώσει, ο ρόλος του πανεπιστημίου είναι να διαμορφώνει επιστήμονες, ανθρώπους και πολίτες (που δεν το κάνει και γι' αυτό πρέπει να το επικρίνουμε) κι όχι στενά εξειδικευμένους απασχολήσιμους εργαζόμενους. Αυτό μπορεί μια χαρά να το κάνει το φροντιστήριο και τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ξένες γλώσσες, ECDL, λογιστικά προγράμματα κτλ κτλ)... Τα τελευταία παρέχουν και νέες υπηρεσίες: λύσεις θεμάτων από προηγούμενες εξεταστικές, για να περάσει το μάθημα το καημένο το βλαστάρι μας.

Και η απάντηση του πανεπιστημίου σε όλα αυτά ποια είναι; Σύμφωνα και με τα διεθνή πρότυπα, τα ελληνικά πανεπιστήμια δημιούργησαν προγράμματα διά βίου μάθησης. Πληρώνεις από 300 ως 700 ή και παραπάνω ευρώ κι αποκτάς μια δεξιότητα να την βάλεις εκεί που ξέρεις, μπας και βρεις καμιά δουλειά που να πληρώνει αξιοπρεπώς... Μια δεξιότητα εδώ, μια δεξιότητα εκεί, μια παραπέρα. Τρέχε εργαζόμενε να εξειδικευτείς, μπορεί να πάρεις και σύνταξη στα 70 σου! (λαϊκίζω, αλλά δεν απέχουν αυτά που λέω από την πραγματικότητα, νομίζω...)

Τι γίνεται στη Βρετανία; Οι περισσότερες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν αποφοίτους από μια μεγάλη γκάμα επιστημονικών αντικειμένων. Πρόκειται για τα λεγόμενα graduate schemes, τα οποία διαρκούν 2-4 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι πτυχιούχοι εκπαιδεύονται από την επιχείρηση στο αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθούν στη συνέχεια (marketing, management, human resources etc) και παράλληλα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν εκ των ένδον ολόκληρη τη γκάμα των εργασιών της επιχείρησης.

Είναι όλα ειδυλλιακά στη Βρετανία; Όχι φυσικά. Η ημιαπασχόληση είναι ο κανόνας και η πλήρης απασχόληση η εξαίρεση. Λίγοι κατορθώνουν να προσληφθούν σε αυτά τα graduate schemes και φυσικά η κάθε εταιρία συμπεριφέρεται διαφορετικά στους εργαζόμενους. Πολλοί απόφοιτοι αναγκάζονται να δουλεύουν σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενό τους, όπως και στην Ελλάδα και παντού. Άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι των γονιών τους (γιατί είναι αντικειμενικά αδύνατο να μείνει κανείς μόνος, μέχρι τα 30+ μένουν με συγκατοίκους) και ασχολούνται με παράπλευρα ενδιαφέροντα, πχ εθελοντισμός, μέχρι να πείσουν κανέναν εργοδότη ότι αξίζουν κι αυτοί!

Μέχρι πότε; Μέχρι να πάρουν χαμπάρι οι εργαζόμενοι και στη Βρετανία και στην Ελλάδα και παντού ότι γαμώτο δεν είναι αυτή η ζωή που θέλουμε και μας αξίζει και μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο.

>Μέχρι τότε: "Πωλούνται δεξιότητες: εσύ δε θα πάρεις; Μπορούμε να σου κανονίσουμε κι ένα δεξιοτητοδάνειο από την τράπεζα της επιλογής σου" και... ανοίγεις την εφημερίδα και ζητούν ηλεκτροσυγκολητές και γραμματείς και σερβιτόρους και την κλείνεις και παίρνεις τηλέφωνο τον μπαμπά ή τη μαμά ή το γνωστό και σου κανονίζει κάτι ή πας στον ΟΑΕΔ και βρίσκεις κανένα stage για κανένα 3μηνο ή στέλνεις τον φάκελο του ΑΣΕΠ, τον προπληρωμένο απ' το ταχυδρομείο, ξέρεις εσύ...


(1) http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=1958232