Επίδειξη κακής θέλησης

Η ΠΓΔΜ-Ψευδομακεδονία έκανε ακόμα ένα βήμα προς την κατεύθυνση της εξεύρεσης λύσης κοινής αποδοχής για το όνομά της (όντως οξύμωρο, δε διαφωνώ το να κρίνεται το όνομα μιας χώρας, αλλά το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους δε δύναται να πλήττει το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του γείτονά τους. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται μια καθόλα έντιμη διπλωματική λύση. Έτσι πράττουν τα πολιτισμένα έθνη.). Ο υπουργός εξωτερικών της, Anthonio Milososki, σε συνέντευξη στο περιοδικό Newsweek υποστήριξε ότι η Ελλάδα πιέζει τη χώρα του να αλλάξει όνομα, γιατί (αντιγράφω και στη συνέχεια μεταφράζω κατά λέξη), όπως λέει:

Στα Αγγλικά: "But I think it is not about the name but about the Macedonian minority living in Greece. Greece is one of the rare countries of the EU that does not recognize the phrase "minority rights." They still have a concept of a pure nation—one state, one nation, one religion, one culture, everything Greek. And they do not want to recognize that in Greece there is a big Turkish minority, a big Albanian minority and one small Macedonian minority

Στα Ελληνικά: "Νομίζω ότι το ζήτημα δεν έχει να κάνει με το όνομα, αλλά με τη "Μακεδονική" μειονότητα που ζει στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν αντιλαμβάνονται τη φράση: μειονοτικά δικαιώματα. Έχουν ακόμη την αντίληψη του εθνικά ομοιογενούς κράτους - ένα κράτος, ένα έθνος, μία θρησκεία, ένας πολιτισμός, όλα Ελληνικά. Και δεν αναγνωρίζουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη Τουρκική μειονότητα, μια μεγάλη Αλβανική μειονότητα και μια μικρή Μακεδονική μειονότητα".

Στα "Μακεδονικά": Δεν ξέρω, αλλά βάζω στοίχημα ότι η φίλη μου η Βουλγάρα σίγουρα μπορεί να με βοηθήσει.

Κάθε σχόλιό μου περιττό. Δεν ήξερα ότι ζούσα σε τόσο καταπιεστική χώρα. Λέω να πολιτογραφηθώ Αλβανο-ΠΓΔΜιανή στη χώρα των Σκοπίων ή Κούρδη στην Τουρκία, ή Ελληνόφωνη στην Αλβανία για να απολαύσω τα μειονοτικά μου δικαιώματα σ' αυτές τις δημοκρατικές-ευρωπαϊκές χώρες! Μ' αυτό δεν εννοώ ότι η προστασία των μειονοτήτων λαμβάνει χώρα ή πρέπει να ορίζεται σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαιότητας. Το αντίθετο. Και όλοι οι συνειδητοποιημένοι πολίτες οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για ακόμη μεγαλύτερη προστασία των δικαιωμάτων όλων όσων ζουν στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, θρησκείας, ερωτικών προτιμήσεων, πολιτικών απόψεων (και κοινωνικής τάξης) κτλ. Νομικά, ως χώρα μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ελλάδα έχει υπογράψει και επικυρώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κι οποιοσδήποτε θεωρεί ότι η χώρα παραβιάζει κάποια διάταξή της μπορεί να διεκδικήσει το δίκιο του κατ' αρχήν στα ελληνικά δικαστήρια και όταν εξαντλήσει τα εσωτερικά ένδικα μέσα να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω τον κύριο Milososky στην κοινή μας ''Μακεδονική" γλώσσα, από πότε οι μετανάστες μετατρέπονται σε μειονότητες; Ε, τότε η Ελλάδα έχει μεγάλη μειονότητα στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία και πρέπει να αρχίσουμε να πιέζουμε για τα δικαιώματά της!!!

(1) http://www.newsweek.com/id/129146 (λήψη: 29 Μαρτίου 2008

(2) http://www.ngo.gr/ngo/server/practical_guide.asp (λήψη: 29 Μαρτίου 2008)

(3) Δεν πρέπει να συγχέεται με το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με έδρα το Λουξεμβούργο, το οποίο εκδικάζει περιπτώσεις κατά τις οποίες τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραβιάζουν την Κοινοτική νομοθεσία (πχ η Ελλάδα τη νομοθεσία για το περιβάλλον...).

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων(ΕΔΑΔ) με έδρα το Στρασβούργο υπάγεται σε έναν ξεχωριστό διεθνή-διευρωπαϊκό οργανισμό, το "Συμβούλιο της Ευρώπης", το οποίο έχει 47 κράτη-μέλη από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο (από τη Ρωσία μέχρι την Τουρκία κι από το Βέλγιο μέχρι το Μαυροβούνιο οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες είναι μέλη αυτού του οργανισμού). Όλα τα κράτη μέλη έχουν υπογράψει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοί τους (όχι μόνο οι πολίτες, αλλά όλοι οι κάτοικοι), οποιασδήποτε εθνικότητας, μόνιμοι ή προσωρινοί, προστατεύονται από τις διατάξεις της Σύμβασης και μπορούν να προσφύγουν κατ' αρχήν στα εσωτερικά ένδικα μέσα του αντίστοιχου κράτους που παραβίασε κάποια διάταξη και στη συνέχεια, αφού εξαντλήσουν τα εσωτερικά ένδικα μέσα (με την προσφυγή στο εκάστοτε δικαστήριο ανώτατου βαθμού) μπορούν να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου, το οποίο συνήθως επιδικάζει αποζημιώσεις.

Το ΕΔΑΔ εκδίκασε και την περίφημη υπόθεση της Κύπριας Τιτίνας Λοϊζίδου, σύμφωνα με την οποία, η Τουρκία, ως κράτος - μέλος στη ΕΣΔΑ παραβίασε το δικαίωμα της ενάγουσας να απολαύσει την περιουσία της στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και της επιδίκασε αποζημίωση 700.000 δολλάρια, τα οποία η Τουρκία έπρεπε να πληρώσε μέχρι το τέλος του 1998, αλλά αρνείται να καταβάλλει. Εδώ λοιπόν έρχεται ο πολιτικός χαρακτήρας του "Συμβουλίου της Ευρώπης". Ενώ ο χάρτης του "Συμβουλίου της Ευρώπης" προβλέπει ότι όποια χώρα δε συμμορφώνεται με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου μπορεί να διαγραφεί από τον Οργανισμό, με απόφαση της Επιτροπής των Αντιπροσώπων, η Επιτροπή αυτή, με βέτο της Μ.Βρετανίας δεν έχει συζητήσει ποτέ την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου, η οποία καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να μην αποτελέσει προηγούμενο για την τουρκική κατοχή στην Κύπρο. Χαρακτηριστική η διάταξη του Σχεδίου Ανάν που απαγόρευε σε Κύπριους πολίτες να προσφύγουν στο ΕΔΑΔ για περιουσιακά ζητήματα...

Πάντως, με βάση αυτή τη διάταξη, η Ελλάδα, λίγο έλλειψε να διαγραφεί από το "Συμβούλιο της Ευρώπης" την περίοδο της Χούντας λόγω των βασανιστηρίων. Τι έγινε τελικά; Η Ελλάδα δήλωσε μέσω του κυρίου Πιπινέλη ότι αποχωρεί απο το "Συμβούλιο της Ευρώπης", απλώς για να γλιτώσει η Χούντα την επίσημη καταδίκη. Αυτή η πράξη της Χούντας καταδεικνύει το ηθικό βάρος του "Συμβουλίου της Ευρώπης", αλλά όπως δείχνει η υπόθεση Λοϊζίδου, η πολιτική και η ηθική τις περισσότερες φορές βρίσκονται στην αντίθετη όχθη...